Categorie: Divers

Je hebt van die dagen waarop de dag al verkeerd begint en je op je klompen pumps aanvoelt dat het de rest van de dag niet veel beter wordt.
Je raadt het al, vandaag was zo’n dag.

Het begon gisteravond toen ik, voor het eerst sinds mijn charmante duik in het zwembad, van de pijn niet kon slapen. Na veel gedraai en gewoel toch maar besloten een pijnstiller te slikken. Deze pillen krijgen een olifant nog op de knietjes dus ik sliep al gauw als een roosje en heel diep. Toen vanmorgen de wekker ging, verging dan ook de wereld. Ik schrok me dood toen ik een lijk in de badkamer zag en schrok nog erger toen het mijn spiegelbeeld bleek te zijn.
Na de douche die ik wonderwel zonder kleerscheuren doorkwam (scheelde enorm dat ik geen kleding aan had) kwam het volgende obstakel; ontbijt.  Met groot enthousiasme schudde ik het pak yoghurt en kreeg het voor elkaar om zowel met het pak tegen mijn kin te slaan als de dop eraf te schudden waardoor er een grote kwak op mijn keukenvloer belandde.  &#$/@*!*€£%   Ik slaakte een diepe zucht en ging opruimen.
Het lukte zowaar om mezelf aan te kleden en mijn werk heelhuids te bereiken. Iets om dankbaar voor te zijn.
Na een ochtend rennen en vliegen had ik het helemaal gehad met de drukte en besloot op tijd naar mijn auto te lopen voor een vergadering extern. Glimlachend liep ik naar de parkeerplaats, me verheugend op een kopje thee en de lekkere stoelen bij Droom van Zwolle. Even rust voor het overleg zou beginnen.
Ik probeerde mijn auto open te maken met de afstandbediening…. Die deed het niet. Ik had weer eens mijn lichten laten branden voor de zoveelste keer, met een lege accu tot gevolg. Iets met ezel en steen enzo.. $@&÷£÷¥×₩!&#&$*!!*(% £ Ik slaakte wederom een diepe zucht en belde mijn collega. Die was al in de Binnenstad, op stap met de wijkagent.  Gelukkig waren andere collega’s die ook zouden deelnemen aan het overleg nog op kantoor dus ik sprong met gevaar voor eigen leven voor het gemeentebusje en zette mijn meest wanhopige blik op. Werkt altijd, zeker bij de stoere mannen die ooit mijn rechtstreekse collega’s waren.
Ze gaven me een lift naar de de Droom en van mijn voorgenomen rustige kopje thee kwam natuurlijk geen moer meer terecht.  Ik zag al wat deelnemers zitten en verantwoordelijk als ik me voel voor een goed verloop van de vergadering begon ik bij de deur al te blaten waar we naartoe moesten.
Toen eigenaar H me vervolgens uit toelachte, tot rust bracht en vroeg of ik niet eerst een kopje thee wilde, zag ik ineens mezelf in de ruit weerspiegeld.
Ik slaakte maar weer eens een diepe zucht..
Het overleg verliep prima op de heerlijke zolder en de mannen hebben me weer teruggebracht naar mijn auto.  Na het nodige resultaatloze duwwerk (Ooit wel eens een klein vrouwtje naast een grote kerel een Peugeot zien duwen) toch maar de startkabels tevoorschijn getrokken (lang leve mijn ex die die dingen kocht én me leerde hoe ik ze moet gebruiken) en jawohl, ik kon eindelijk naar huis.
Daar aangekomen omhulde mijn huisje me als een warme deken. Met dat welverdiende kopje thee plofte ik op mijn heerlijke bank en schrijf deze dag (van me) af.

Op sommige dagen ben ik zo dankbaar dat ik geen eendagsvlieg ben.
Morgen gelukkig weer een dag…

Marga, 16 september 2014

Na het verlaten van mijn vertrouwde buurt kwam ik in een totaal ander deel van de stad terecht. Daar zag ik best een beetje tegenop.  De buurt en wijk stonden bekend als “volks” en ondanks dat mijn huis staat in het goede gedeelte was ik toch benieuwd of ik zou kunnen aarden.

Tijdens een gigantische klusdag waarop ik met vriendin Simone mijn plinten aan het schuren was, ging de bel. Aan de deur stonden twee onbekende vrouwen. “Nee hè, Jehova”, dacht ik nog even, tot mijn blik viel op een enorme mand met planten die ze bij zich hadden.  “Welkom in de buurt”, klonk het vrolijk en meteen sprongen de tranen in mijn ogen. “Wat ontzettend lief”, kon ik nog net stamelend uitbrengen en liet de beide vrouwen binnen.  Tijdens een kopje koffie  vertelde ik kort de reden waarom ik was verhuisd en ontdekte ik dat ik mijn twee overbuurvrouwen op bezoek had. Nog nooit had iemand zoiets liefs voor me gedaan en het warme welkom was precies wat ik nodig had in die moeilijke tijd.

De winter kwam en,  ik blogde er al eerder over, mijn huis had geen CV, slechts een gaskachel in de woonkamer. Op een avond stond de buurvrouw weer op de stoep. Nu met een elektrische deken.  “Dan kun je tenminste een beetje slapen” en weer kon ik van dankbaarheid nauwelijks een woord uitbrengen. Ze was werkelijk verbaasd dat ik het zo geweldig vond dat ze daar spontaan mee aan kwam zetten.

Mijn naaste buurvrouw is op zijn zachts gezegd geen doorsnee vrouw.  De kakkers uit mijn oude buurt zouden haar hebben nagestaard op straat en ik waarschijnlijk ook. Lange leren jas, vol in de tattoo’s en net iets te strakke kleding.  Maar het is werkelijk het liefste mens van de wereld.  Met de avondvierdaagse stond ze er ook voor mijn kleine man, met de WK spaarde ze posters bij de supermarkt voor hem en tijdens de warme maanden gaf ze ongevraagd tijdens mijn vakantie de planten water. Ze geeft me het gevoel dat ik altijd bij haar terecht kan en dat is zo waardevol. Don’t judge a book by it’s cover…

Vandaag was best een zware dag. Weer werken, een zeer vervelend gesprek aan het eind van de middag, rennen en vliegen naar de tandarts, het ging allemaal niet vanzelf. Net als ik rillend van de kou en opgekropte emotie in een deken met de kachel op 10 op de bank zit, gaat de bel.
De overbuurvrouw staat op de stoep met in haar handen een bosje bloemen.  “Gewoon om je op te vrolijken omdat het zo tegenzit voor je.” Weer ben ik sprakeloos en kan nog net uitbrengen dat ze niet half weet hoe welkom dit is op deze dag en hoe enorm ik het waardeer. Ze zegt nog dat het maar een kleinigheidje is, maar lieve buuf, het is zoveel meer.

Sinds ik hier woon hebben de mensen hier in de straat me ongemerkt al door heel veel dingen heengeholpen en waren ze er altijd juist op de momenten dat ik zin had om een potje te janken. En ondanks dat ik ze laatst zelf ook heb bedankt met een bosje tulpen kan ik niet genoeg zeggen hoe waardevol ze zijn.

Daarom hier, een ode aan mijn buren!

Marga, 25 augustus 2014

Nee, niet schrikken.  Ik ben het niet. Maar ik was het wel, tien  jaar geleden.  Op een dag besloten we dat we er klaar voor waren en na de nodige passie en handstanden werd onze inspanning beloond met een baby.  Zo simpel was het. We kozen ervoor, gingen ervoor en kregen een kindje. 
Helaas is het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend.  Ik ben een boek aan het lezen over een echtpaar waarvan de man verminderd vruchtbaar blijkt te zijn. Een hilarisch boek over een nogal delicate kwestie.  En ondanks dat ik regelmatig hardop zit te grinniken om de perikelen van deze twee, dringt ons geluk met elke bladzijde meer tot me door. 
Hormonen, temperaturen, prikken, pijnlijke behandelingen en maar doorzetten.  Omdat de wens zo ontzettend groot is. Hoe krijg je het voor elkaar om ook maar een drúppel sperma in een potje te krijgen terwijl je net je vrouw hebt zien pijnlijden bij het wegzuigen van een hoeveelheid eicellen. Hoe hou je het vol om iets wat intiem en liefdevol in de slaapkamer moet gebeuren buiten jezelf om in een klinische omgeving tot stand te zien komen. De wens moet wel bijzonder groot zijn als je dit alles kunt en wilt doorstaan.
Helemaal vanzelf ging het krijgen van een kindje bij ons ook niet. De eerste poging eindigde in een helse miskraam. Ik zal nooit meer het potje vergeten waarin de dokter ons iniminikindje had gestopt. Het staarde me aan vanaf een tafel op de spoedeisende hulp.  Zodat ik afscheid kon nemen.  Soms vraag ik me wel eens af wat ze ermee hebben gedaan.  De roes van pijn en verdriet was zo groot dat ik het destijds vergeten ben te vragen.
Korte tijd later zagen we op de nacontrole een hartje knipperen en bleek ons mannetje al onderweg.  Zo snel kan het gaan. Sneller dan verwacht.

Maar voor velen dus niet. En ik stond vandaag even stil bij al die mensen in mijn omgeving die met veel pijn en moeite zwanger zijn geworden of nog middenin de strijd en de onzekerheid zitten.
Een kindje krijgen is echt een wonder. Iets dat elke ouder zich niet vaak genoeg kan realiseren.  Ik ben er in ieder geval intens dankbaar voor.

Marga, 1 augustus 2014