Auteur: readmarga

Na een slechte koppijnrijke start en een ultradrukke werkochtend bracht ik een bliksembezoek aan de Action in mijn woonplaats om mezelf te verwennen met ik-heb-ze-niet-nodig-maar-ze zijn-zo-leuk-spullen. Ik sta net mijn nieuwe kussens en andere aanwinsten in mijn auto te proppen als achter me een man begint te praten.
“Wat een wind hè”, hoor ik hem zeggen en gezien het feit dat mijn zorgvuldig geföhnde krullen alle kanten op zwiepen kan ik niet anders dan dat met een “nou inderdaad” beamen. Ik prop verder en breng mijn karretje terug naar de winkel. Op weg naar de auto passeer ik de man weer. Nonchalant leunt hij tegen zijn leasebak. Strak in het pak, een jaar of 45, gedistingeerde grijze krullen op zijn plek en het overhemd op standje inkijk. Het moet gezegd, in het geheel geen onappetijtelijk beeld. Vriendelijk wens ik hem een fijne dag en omdat mijn lijf verlangt naar een strip paracetamol en een relaxmodus wil ik snel weg.
“Woon je in deze stad?”
Ik wil eigenlijk “dat gaat je geen reet aan” zeggen maar zoals wel vaker kan ik het mijn strot niet uit krijgen en geef dus maar weer antwoord.
“Ja”, zeg ik, “nog wel”.
Er volgt een gesprekje over verhuizen naar Den Haag, de liefde achterna en geen binding hebben met de stad waarin ik woon. Hij vraagt wat voor werk ik doe en hij vertelt iets te doen met mediation. En hij zegt, terwijl zijn blik van mijn ogen afdwaalt naar mijn decolleté, dat deze stad ineens een stuk mooier is geworden.
Het besef dat ik keihard versierd word op een parkeerplaats bij de Action dringt ineens tot me door. Man man wat ben ik toch ook een muts dat ik dat nu pas doorheb. Alsof die man werkelijk wil weten of ik gelukkig ben met mijn woonplaats.
“Je viel me meteen op weet je dat. Je liep voorbij met je wapperende krullen in de wind en dat heerlijke figuur van je en ik dacht: daar moet ik meer van weten.”
Wat een gladjakker, zegt mijn ene persoonlijkheid terwijl het ego van de andere heerlijk gestreeld wordt.
“Dus jij wil zeggen dat ik mijn hele leven tevergeefs strijd tegen mijn dikke kont”, zeg ik lachend, terwijl mijn ego zachtjes spinnend geniet van het moment.
“Meid, je bent prachtig. Ik val op vrouwen zoals jij. Vol, rond, klein, schitterende ogen en goed gebekt. Ik wil weten wie je bent.”
Ik vraag hem schalks of hij vaker vrouwen op parkeerplaatsen in zijn auto probeert te vlijen, maar hij verzekert me dat dit écht de eerste keer is. Dat gelooft mijn naïeve ik natuurlijk meteen.
“Mag ik je nummer”, komt het hoge woord er dan uit en mijn “nee” komt blijkbaar onverwacht.
“Je bent zonder twijfel een mooie man, maar ik heb thuis ook zo’n heerlijk exemplaar waar ik meer dan genoeg aan heb. En nu ga ik naar huis”, zeg ik en ik stap in mijn auto en rij weg met een grote grijns op mijn gezicht.

Fouter dan fout of niet, ik voelde me even een lekker wijf en mijn koppijn, wallen én het feit dat ik met dit lijf anytime soon de bikinihel weer moet trotseren verdwenen naar de achtergrond..

Meneer zonder naam, dankjewel!

Marga, 17 april 2014

Tijdens een zoveelste strooptocht in mijn kast op zoek naar iets draagbaars kom ik een vergeten blousje tegen dat me altijd waanzinnig goed stond. Al jaren oud en nog steeds niet versleten en…suprise…het staat nog steeds goed. Ik kocht het destijds via een webshop waarvan de catalogus altijd op veel gekwijl kon rekenen. Prachtige foto’s, prachtige mensen en, ok, niet zo’n prachtige prijzen. Maar, dat moet gezegd, ik kom in mijn kast nooit een verdwaald hennesje van zes jaar geleden tegen die ik nog steeds met goed fatsoen naar mijn werk aan kan. Blij constateer ik een half uur later dat de webshop nog steeds bestaat en sla driftig aan het shoppen. En hoewel ik bij lange na niet meer zoveel leuks zie als vroeger scoor ik een paar hele mooie dingen en bestel er meteen wat lingerie bij. Heeft mijn held uit het westen er ook nog wat aan.
Levertijd een week dus het grote wachten begint…
Vandaag vind ik bij de post een briefje dat mijn pakket bij de buren is bezorgd en blij sluiter ik na een kort bezoekje met de enorme doos naar huis. Het heerlijke gevoel van weelde en schoonheid in een doos. Alles prachtig verpakt met vloeipapier en de lingerie in een chique tasje. Het uitpakken is een feest en de schitterende zomerkleuren lachen me tegemoet.

Het genieten hield maar kort stand.
.

Het leuke nachthemdje dat bij mevrouw 1.80m, blond, tiet en zandloper echt sexy stond ziet er bij mij uit als een kuitlange soepjurk. De BH’s zijn in cupje B prachtig, in cup “iets groter” nou..niet. De broeken te strak, de vestjes te groot, de prachtige blouse vormloos en het hemdje te laag uitgesneden. De stapel “afgekeurd” groeit en de “dit hou ik” stapel telt uiteindelijk welgeteld 1 knalroze onderbroek. Jawel, van dat wat mijn nieuwe garderobe moest worden hou ik 1 onderbroek over! Daar kan ik toch verdorie niet mee naar mijn werk? Hoe moet dat nou met die zakelijke/sexy/ikweetprecieswaarikmeebezigben look als er maar 1 luizige onderbroek overblijft.
Met een diepe zucht tape ik de kartonnen doos weer dicht en smijt hem even later op de balie bij het postkantoor.
“Zo zo grote doos mevrouwtje” en ik denk zuchtend “dat is alles aan mij meneertje”.
Ik lach echter vriendelijk en weer thuis leg ik mijn prachtige nieuwe onderbroek plechtig in de la en de ‘wapperende blonde manen en wuivende palmbomen’ catalogus bij het oud papier.

En stiekem ben ik dankbaar. Want als ik alles leuk had gevonden had ik het nog niet kunnen houden. Want hoe fijn het me ook lijkt om dé look te vinden die me laat stralen van zelfverzekerdheid, een maandsalaris eraan uitgeven gaat me toch écht te ver.

Op naar de Hennes dan maar. Waarom zou je zes jaar met dezelfde blouse willen doen tenslotte….

Marga, 31 maart 2014

Al jaren neem ik zitting op één van de Zwolse stembureaus. In eerste instantie vanwege de ervaring, in tweede instantie om mijn collega’s uit de brand te helpen en ik zal niet ontkennen dat de kleine vergoeding ook altijd zeer welkom is in huisje “structureel te veel wensen”. Dit jaar was ik ingedeeld in een bejaardentehuis, of zoals dat tegenwoordig heet, een zorgcentrum. Die naam doet het overigens eer aan want ik heb niet anders gezien dan een zorgzame betrokkenheid van het personeel bij zowel de bewoners als bij ons, de gasten van de dag.
De setting was hetzelfde als altijd. Een lange tafel met daarachter drie leden tegenover de welbekende hokjes met rode potloden aan een kettinkje. Deze keer gelukkig geen enorme vellen met partijen en kandidaten waarbij je standaard een origamiecursus krijgt, maar een beschaafd formaatje. Gelukkig maar, want de beperkte, c.q. bejaarde bezoekers hadden het al zwaar genoeg.
Het werd een stemdag om nooit te vergeten.

Mevrouw X schuifelt binnen. Het hoofd opgeheven en de stempas stevig geklemd in haar gerimpelde hand. “Ik kom voldoen aan mijn burgerplicht”, klinkt het kordaat en meteen daarna schuift er een glazige waas voor haar ogen. Ik zie het voor mijn neus gebeuren. “Heeft u een legitimatiebewijs meegenomen mevrouw”, luidt mijn standaardvraag en nadat ik haar heb uitgelegd wat dat eigenlijk is, gaat er een klein lichtje branden en ze zegt dat ze straks terug zal komen. Mevrouw X zou die dag nog twee keer verschijnen. Elke keer zonder legitimatie en zonder herinneringen aan de uren ervoor waarin ze ons ook al met een bezoekje had vereerd. Ik had haar zo graag de stem gegund, maar mocht het niet toestaan. Regels naleven is soms zo in strijd met je gevoel.
Een dochter kwam vragen of het mogelijk was om haar moeder, ziek en aan bed gekluisterd, toch te laten stemmen. Ze was te zwak om met bed en al vervoerd te worden. Of wij als stembureau iets konden doen om haar te helpen. Het derde stembureaulid moest ineens “nodig naar het toilet” en nam voor de zekerheid een rood potlood en stembiljet mee. Ze maakte iemand heel erg blij met haar bezoekje.

Legitimaties die niet meer in bezit waren “Ik ga al jaren nergens meer heen mevrouw” en niet ontvangen stempassen “Hier liggen er toch genoeg, mag ik er daar dan niet gewoon eentje van?” Het was geen stemdag zoals ik die gewend was.
Maar wat me het meest raakte was een gedistingeerde oude heer. Strak in het pak en nog redelijk vlot met zijn hulpmiddel op luchtbanden. “Dat is mijn oude chef”, hoor ik mijn collega van de dag naast me fluisteren. Er worden handen geschud. 92 Jaar en nog helder van geest. Het lichaam echter overduidelijk begonnen aan de winter van zijn leven. Degene waar je vroeger bang voor was, die regeerde vanuit een ivoren toren en waar je met ontzag naar opkeek staat ineens voor je, oud en versleten. Het zei mij dat wie je in je leven ook ontmoet, met wie je ook ruzie maakt, uiteindelijk eindigen we allemaal op een punt dat we moeten onderkennen dat onze tijd geweest is.
Ik zag die dag alle stadia van aftakeling voorbij komen, maar een ding hadden ze allemaal gemeen. Er moet gestemd worden! Met name de dames waren er duidelijk over. “We hebben niet voor niets zo hard gevochten voor dit recht. Zolang ik mijn hand nog kan optillen of iemand kan vragen om me te helpen, maak ik er gebruik van.”

Even mocht ik deel uitmaken van een huis waarin vele verhalen samenkomen. Terwijl in de recreatiezaal de knutselspulletjes en spelletjes tevoorschijn werden gehaald, koesterde ik mijn jeugd en nog gezonde lichaam.

De woorden van mevrouw X waren de laatste gedachten die ik na die lange dag had. “Als je alles en iedereen die je liefhebt gaandeweg je tijd hier op aarde bent verloren is vergeten een zegen en een ontmoeting met mijn Schepper een moment om naar uit te kijken.”

Ik was een dag aanwezig op het laatste station. Het was een dag die me op vele fronten raakte.

Marga, 20 maart 2014