Auteur: readmarga

Geplaatst in Reclame, Televisie

Lek

Gepost op door readmarga

Ik erger me werkelijk dood aan de reclames over vrouwen en hun vochtprobleem… Als seks niet meer verkoopt gaan we het maar massaal hebben over “vrouwelijke ongemakken”. We zijn gedegradeerd tot een lekkend wezen en met een beetje pech begint het ook nog met “vervelende jeuk hier” waarbij de reclamemevrouw in kwestie zich vooral niet schaamt om Hare Majesteit ook nog even breeduit aan te wijzen voor het geval men niet weet dat vaginale schimmel doorgaans niet tussen je tenen zit.
Opvangmiddelen voor de huis-, tuin- en keukenlekkages voor door de weeks die je natuurlijk gevleugeld en wel aan je kanten string kunt bevestigen, zwaarder geschut voor de maandelijkse “oma die op bezoek komt” (ongesteld zijn is niet leuk, maar met het juiste verbandje maken we er toch een feest van) en uiteraard, de klapper van de dag, het speciale product waarmee je ook nog je druppelende plas kunt opvangen. En let wel: geen last van nare geurtjes dus je kunt als man zijnde prima met 20 lekkende vrouwen in een telefooncel gaan staan.
Met een beetje pech heb je naast de champignons tussen je benen en de bijbehorende overmatige vloed ook nog je periode en pies je in je broek als je moet rennen voor de bus.. Kanten stringetje? Forget it! Sprintje trekken richting Sailorman om een paar oerdegelijke tenten in te slaan om al die opvangmiddelen in te herbergen..
Ja ik weet, het bestaat, het is lastig als je er last van hebt en prima om taboes te doorbreken, maar moet dit nou?
Sommige dingen wil je voor jezelf houden..
Mannen en hun mogelijke erectieproblemen worden toch ook niet breeduitgemeten op tv besproken? Of ingegroeide anusharen, aambeien of weet ik veel waar mannen last van kunnen hebben. Nee die lopen nog steeds strak en sexy door het reclamebeeld, de illusie hooghoudend dat zij elke avond een onbevlekte slip in de wasmand stoppen.
Het is niet eerlijk!

Ah reclame…

Vrouwen zijn sterk!
Ja eindelijk..
Zonder uitzondering!
You bet they are…
En omdat vrouwen zweten..

Ooh zucht….

Marga, 14 december 2013

~Met dank aan Rexona, Libresse, Allways en Canesten Gyno~

Geplaatst in Scheiding, Songtekst

Ik mis de helft van mij

Gepost op door readmarga

Hij vraagt kom je langs
Om te zien hoe het geworden is
Dan krijgt ons huis van toen misschien
Een andere betekenis
Ik loop rond in mijn verleden
Maar herken alleen de plek
Het doet me niets, maar zie de reden
Van de pijn van mijn vertrek
Alles is hier vroeger
En alles is voorbij
Maar het voelde lang niet zo
Want het hoorde zo bij mij

Uit het niets wellen tranen op
Van nog niet zo lang geleden
Ze bleken te zijn weggestopt
Of op zijn minst te zijn vermeden

De beurse plek van ‘onvermogen’
Kwetsbaar als die is
Overrompelt mij nog vaak
De schreeuw van het gemis

Alles goed geregeld
In volwassen overleg
De omgang is bezegeld
In gedeelde middenweg
In elk huis zijn eigen speelgoed
En beiden harten op hun plek
Hij zegt, we doen het heel goed
En aan liefde geen gebrek
Elke week een aantal dagen
Maar die gaan te snel voorbij
Ik weet, ik mag niet klagen
Maar ik mis de helft van mij

Ooit wordt hij ouder en ik weet
Dat ik die ondertoon van falen wel vergeet
Omdat ik weet
In de helft van de tijd
Ben ik op afstand
Maar ik ben hem nergens kwijt…

‘De helft van mij’- Bastiaan Ragas

Geplaatst in Liefde, Strand

Zeespiegel

Gepost op door readmarga

Lopend door de duinen vind ik de rust die ik zoek. De wind giert langs mijn ijskoude wangen, mijn handen zijn diep weggedoken in de zakken van mijn jas.. Bovenop de hoogste duin geniet ik van het uitzicht. Dromend, starend naar die oneindige plas water.. Woeste golven beuken tegen de kust, verderop lijkt het water een gladde spiegel. Maar er is meer dan het oog kan waarnemen. Onder het gladde oppervlak gebeurt er van alles.. Bruisend leven, overleven, angst en groei. Ik ken haar kracht en zij voelt de mijne als ik op een zomerdag haar woede trotseer. Dan slokt ze me op en neemt me mee naar de diepten van haar ziel. “Met je hoofd onder water, ziet niemand je tranen”…

Ik nader haar, ruik haar en baan me een weg door het mulle zand. Ze trekt me aan als een magneet.. Ze speelt met me, komt steeds dichterbij, likt aan mijn schoenen en trekt zich dan weer terug.

Ik laat me zakken in het zand.. Ijzige kou laat me weten dat ik leef. Ik voel me dichtbij je. Voel je, hoor je in alles om me heen…
Ik schrijf je naam in het zand voor mijn voeten en fluister naar de zee hoeveel ik van je hou.. De wind zwelt aan.. Korrel voor korrel neemt hij je naam mee. Ze circelen even en dansen voor mijn ogen weg. Mee naar de zee, mee naar haar, mijn spiegel.
Ik voel je sterke armen om me heen. Je bent bij me.. Ik ben thuis..

~Marga, 14 januari 2013~

image

Geplaatst in Jarig, Media

Nieuwe Media

Gepost op door readmarga

Vroeger, vroeger betekende jarig zijn een constante stroom telefoontjes. Struikelend over de verjaardagsvisite vond je de weg naar het rinkelende toestel op het tafeltje naast de bank. Wat een verademing toen het draadloze toestel kwam. Het apparaat rinkelde evenveel, maar kon nu in ieder geval binnen je bereik gelegd worden. Geen gestruikel, geen irritatie meer en gewoon een leuk gesprekje met oma of tante.
6 Januari was ik jarig. ’s Nachts, vanaf 1 minuut over twaalf, ontplofte mijn twitter. Ik genoot van al die berichtjes. De nachtbrakers bleven me mentions sturen en dat ging mijn hele verjaardag door. Ook op facebook stroomden de berichten binnen evenals op mijn What’s app.. Het kostte me een paar uur om alles te lezen en te beantwoorden.

’s Avonds zag ik mijn vaste toestel liggen op mijn nachtkastje. Hij was de hele dag niet over gegaan.

Andere tijden.. Nieuwe media…

~Marga, 9 januari 2013~

Geplaatst in Oudjaar

Afscheid van 2012

Gepost op door readmarga

Het was een heftig jaar. Veel gelachen, dingen gedaan en dingen gelaten. Mensen leren kennen en soms ontmoet. Jij, en jij en goh ja, jou ook en jullie, die geweldige middag in Amersfoort. Wat hebben we gelachen. Ook mensen niet ontmoet, soms een bewuste keuze, soms kwam het er gewoon niet van. Dat is ook zo gegaan met dingen doen. Soms deed ik ze, soms deed ik ze niet.
Ik kijk terug op een veelbewogen jaar. Mijn eigen Goede Tijden
Slechte Tijden. Soms vroeg ik me af wie de regie eigenlijk had en of iemand me het script niet vantevoren een keer had kunnen laten lezen. De cliffhangers waren me soms iets te spannend. Maar het is 31 december en ik maak me op voor een nieuw seizoen.
Een paar hoogtepunten (buiten de slaapkamer dan), we noemen het maar highlights 2012. Hier komen de mijne:

Ik begon met twitter omdat ik via dat medium contact kon houden met de gemeenteraad van mijn gemeente. Op persoonlijke titel, vindbaar voor iedereen. Toen kreeg ik commentaar van een nieuw verworden twittervriend, zo eentje die los ging op het social media vlak, dat mijn naam te onpersoonlijk was.. Ik deed het helemaal verkeerd.. Inmiddels verslaafd aan mijn digitale kroeg gooide ik al mijn bekenden en collega’s uit mijn tl, veranderde mijn bio, mijn naam en mijn alias was geboren. Anoniem voor wie niet verder kijkt, maar vindbaar voor diegenen die moeite deden. Het heeft me veel bijzondere vriendschappen opgeleverd, diepe gesprekken en een aantal leuke ontmoetingen.
In april begon ik met dit blog. Het werd mijn overall uitlaatklep, mijn digitale dagboek en een klein succesje. 5000 Views in 8 maanden tijd. Ik ben trots!
In mei verhuisde mijn vriend. Een lange periode van verbouwen brak aan. Aangezien ik er heel bewust voor heb gekozen om alleen de highlights te noemen ga ik het hier niet hebben over de tegenslagen die we met die verbouwing hebben gehad, maar alleen over het schitterende eindresultaat. Van een flat naar een huis met een tuin  vlak aan het strand. Het zou mijn veilige haven worden in mijn verder zo wankele situatie.
We beleefden samen en met de kinderen een geweldige vakantie in Kroatië. Zon, zee en strand en gewoon ontzettend genieten.
Weer in Nederland vond ik vrij snel mijn droomhuis en er volgden weer een paar weken verbouwen. Mijn ziel heb ik gestopt in ons droompaleis waar mijn kleine man en ik aan een nieuw leven begonnen.

En zo zijn we dan aanbeland bij de laatste dag van het jaar die in het teken staat van terugkijken. Je wenst iedereen een goed uiteinde, maar omdat dat klinkt als een uitvaart wil ik liever proosten op een fantastisch nieuwjaar.

Lieve familie en vrienden en lieve mensen van mijn tl, maak er een schitterend 2013 van!
Blijf me lezen, ik blijf schrijven en hopelijk met veel minder tranen dan het afgelopen jaar!

~Marga, 31 december 2012~

Geplaatst in Mama, Thomas

Achilleshiel

Gepost op door readmarga

Ik heb ooit een stuk gelezen waarin een moeder schreef: “Toen ik mijn kind op de wereld zette leek het of mijn eigen hart armpjes en beentjes kreeg.” Ik was toen zelf nog geen moeder en wist nog niets van dergelijke oergevoelens. Ik hield veel van mijn partner, ouders, zus en zelfs vrienden en dacht wel het nodige te weten over ware liefde.. Toen mijn jongetje werd geboren wist ik pas dat alles wat ik daarvoor aan liefde had ervaren, niets was vergeleken bij wat ik toen voelde. Niet te evenaren, allesomvattend en dat maakt het ook meteen mijn allerzwakste plek.
Dat kleine blonde jongetje die nog slechts 1.34m meet kan mij op elk moment van de dag maken of breken.
De dag begint. Zomaar een zondag. Op zijn tenen sluipt hij de trap af om mij niet wakker te maken. Hij weet niet dat ik hem altijd hoor. Als ik ook beneden kom staat het pak melk en de muesli op het aanrecht naast het kommetje, de lepel en zijn nog bevroren broodjes.. Pyjamaman zit grijnzend op de bank in afwachting van de ochtendknuffel. Ik prijs hem de hemel in dat hij alles heeft klaargezet. We rommelen de ochtend door. Ik lezend, hij kijkt tv en speelt op de Wii.. “Fijn he mama, zo samen? We doen allebei wat we leuk vinden vandaag”. Tussendoor regel ik het middagvermaak en charter zus en neef en nicht om mee te gaan naar de film. Mannetje is dolblij als ik hem vertel dat we naar de film gaan omdat dit onze oudjaarsdag is samen.. Morgenvroeg breng ik hem naar zijn papa, dus dit is de laatste dag van 2012 die we samen doorbrengen. Het wordt een wereldse middag in de bios waar ik de mascara van mijn wimpers lach en mijn ventje geniet. Uiteraard heeft mama na de film geen zin meer om te koken, dus we eindigen bij de Mac waar we verschrikkelijk de slappe lach krijgen samen.
Eenmaal thuis worden we getrakteerd op vroegtijdig afgestoken vuurwerk, waar we op onze oudjaarsdag extra van genieten. Nu voelt het helemaal echt.
De net aangeschafte Cluedo wordt uitgepakt en ik leg hem het doel van het spel uit.. Het derde potje wordt glansrijk door hem gewonnen doordat hij met een stalen gezicht zit te bluffen en ik er volledig in trap. Eindelijk een volwaardige speltegenstander, het valsspelen om hem ook eens te laten winnen is voorbij. Het wordt later en later en onze oudjaarsdag komt ten einde. Frisgepoetst en gepyjamaat leg ik een moe maar voldaan kereltje te ruste.. “Het was een fijne dag mama, dankjewel”..
Een lieve vriendin vraagt me via Messenger hoe het met me gaat en wenst me een fijne jaarwisseling. “Het zag wel raar zijn zonder je mannetje..” Een heel fijn gesprek volgt. Ik stort mijn hart uit, iets wat ik al veel eerder had moeten doen.
Als ik ’s avonds naar boven loop en bij mijn blondje aan het bed sta voel ik het.. Ik kan mezelf niet voor de gek houden. Oudjaarsdag is niet op 30 december, die is morgen en dit jaar heb ik hem voor het eerst sinds zijn geboorte niet bij me om hem over de drempel te tillen naar het nieuwe jaar.. Ik aai over zijn koppie en voel de tranen branden.. Terwijl hij ligt te slapen, zonder zich ervan bewust te zijn, zaagt hij pijnlijk aan mijn achilleshiel..
Mijn hart met armpjes en beentjes, mijn totale zwakte….

Gelukkig nieuwjaar lieve kleine schat.
Tot 1 januari…

~Mama, 30 december 2012~

Geplaatst in Kerst, Thomas, Ziek

Even stil

Gepost op door readmarga

Het was zo’n dag. Of eigenlijk zo’n week. Ruzies, zorgen en verdriet wisselden elkaar af. Afscheid van een dierbare, tranen drogen, mam steunen, opkrabbelen en weer doorgaan.
In die chaos kreeg ik een mailtje van de juf. Ze wilde een middag gaan borduren met de kinderen en had hulp nodig. Of ik tijd had. Knutselen met kleuters. Ik kan geen betere besteding van mijn middag bedenken. Dus ik nam de middag vrij.
Ik werd opgehouden op het werk en ging veel te laat weg. Rennend richting de draaideur van het kantoor zag ik je staan. Ik riep al dat ik haast had, maar trok vervolgens aan de rem. De school kan wachten.
“Hé Rob. Hoe gaat het met je?”

We leerden elkaar kennen tijdens een cursus Communicatie. Na de lunch wandelde ik een stukje en je liep met me mee. We praatten wat, lachten en vertelden meer over onze rol in de organisatie. Je vertelde me over je liefde voor gedichten schrijven en nieuwsgierig geworden vroeg ik je of ik wat van je mocht lezen. Een paar weken later kreeg ik je gedichtenbundel. Je had er een persoonlijke boodschap voor me in geschreven.
Dat jaar droeg je tijdens het kerstdiner één van je gedichten voor. Met jouw mooie donkere stem en in de gezellig kerstsfeer, raakte het me diep. Ik herkende het gedicht uit de bundel die ik van je kreeg. We bleven elkaar groeten en altijd geïnteresseerd liep je nooit zomaar aan me voorbij.

Een jaar geleden, precies in de tijd dat er landelijk een campagne was om meer aandacht te genereren met abriposters en televisiespotjes, bereikte ons het bericht dat die ziekte jou getroffen had. “ALS u dit ziet, ben ik er niet meer”. Die spotjes hebben me zo geraakt, want hoe moest het voor de nabestaanden voelen om hun inmiddels overleden dierbare voortdurend nog levend op televisie te zien. En nu kwam het ineens heel dichtbij. Ik stuurde je een kaart, maar het voelde zo ontoereikend. Wat zeg je tegen iemand die te horen krijgt dat het alleen maar in een heel rap tempo bergafwaarts gaat? Het werd stil rond jouw persoontje en ik dacht veel aan je. Misschien was je er inmiddels al niet meer…

En toen stond je ineens voor me. Je antwoordde dat je, in plaats van de gebruikelijke prognose, te horen had gekregen dat de ziekte bij jou minder progressief verloopt en dat je meer jaren hebt dan aanvankelijk werd gedacht. Je stem was vervormd doordat de spieren niet meer goed werken en het kostte je zichtbaar moeite om jezelf verstaanbaar te maken. Je straalde levenslust uit ondanks alles, blij met je reservetijd en nog vol goede moed…. Ik kon zo weinig nuttigs tegen je zeggen. Wát een levenskracht.

Veel te hard reed ik, met tranen in mijn ogen, naar mijn woonplaats waar ik maar heel iets te laat de klas binnenviel. De kinderen waren al druk met borduren en de uren daarna verdween even alles. Touwtjes knippen, afhechten, draadjes in naalden stoppen en problemen oplossen in de categorie “mijn touw zit in de knoop” en “ik heb een steek overgeslagen”. Heerlijk om degene te zijn die alles in de hand heeft. Deze problemen kan ik oplossen en ik werd als heldin aangekeken de hele middag.
Er waren koekjes en drinken, kerstmuziek en gezelligheid en ik genoot van het ingespannen smoeltje van mijn kleine blondje. Zijn eerste keer borduren, geweldig.
Hoe meer kinderen klaar waren, hoe onrustiger het werd. Ik had me net ontfermd over een jongetje dat enorm zat te worstelen met zijn werk toen de juf voorstelde om voor de hulpmama’s wat liedjes te zingen.

35 Kleine stemmetjes zongen de mooiste kersliedjes en de tranen sprongen in mijn ogen. Terwijl ik keek naar mijn mannetje die vol overgave mee zat te zingen, vervulde mijn hart zich van trots en het ultieme kerstgevoel borrelde vanuit mijn tenen omhoog.
Zoveel verdriet dit jaar, maar het is kerst, we zijn gezond en dus hebben we iets te vieren.

Dit jaar leest iemand anders het gedicht voor tijdens het kerstdiner. Het zijn wel jouw woorden, ook al kun je ze zelf niet meer zeggen.
Ik vier de jaren die je nog hebt gekregen en de mooie jaren die mij nog wachten, deze kerst met je mee.

http://www.stichting-als.nl

~Marga, 19 december 2012~

Lieve Rob overleed twee jaar na zijn diagnose.