Categorie: Divers

Geplaatst in Divers, Sjon, Songtekst

Toen…

Gepost op door readmarga

De sprankel in zijn ogen

Bleek vergankelijk te zijn

De drang om te geloven

Week en wankel mettertijd

Een vreemdeling was ik geworden

De woorden koud, de buien grijs

En in zijn kus, zijn ‘goedemorgen’

Was alle hoop allang voorbij

We vergaten

Te praten

Ach, we zagen het niet meer

Het vuur verlaten

En het doofde daar in stilte

We faalden

We verdwaalden

Omdat wij zo verschilden

Van elkaar

Het schip kreunde op de golven

De lucht huilde om ons twee

Zo richtingloos, zo onbeholpen

De schijn omhoog, de wind niet mee

Was het gedoemd om zo te stranden

Waren stormen te voorzien

Een bloedend hart, twee lege handen

Had ik het simpelweg verdiend

Of is het beter zo misschien…

3JS

 

Geplaatst in Divers, Toekomst

Toekomstmuziek

Gepost op door readmarga

Het was weer zo’n week. Je kent ze wel. Zo’n week waarin niets loopt hoe je het wil, niemand je goed begrijpt en je zelf ook de woorden niet goed vindt. Zo’n week waarin het voelt alsof alles tegenzit. Iets wat uiteindelijk natuurlijk best meevalt, maar hoezeer je ook je best doet om jezelf te vertellen dat er zoveel moois is, je ziet het even niet.
Zo’n week waarin de avonden lang zijn en de nachten te kort, doorgebracht met plafondstaren en piekeren.
In de grote zoektocht naar rust rommel ik wat op YouTube op zoek naar muziek die mijn hart en hoofd tot rust brengt en zo mijn tranen droogt.
Ik vind een cd die bol staat van herinneringen. Het was een van de eerste cd’s die we thuis hadden. Mijn moeder, net zo gek op ierse muziek met een new age touch als ik, draaide hem vaak en ik ook, later, toen ik mijn eigen cdspeler bezat.  Bij de eerste klanken droom ik weg. Terug naar vroeger.

Ik ben een jaar of twaalf. Terwijl mijn moeder zich een weg baant door een hoeveelheid strijkgoed die, bij gebrek aan ruimte, in de woonkamer wordt weggewerkt zit ik heerlijk weggedoken in de bank samen met haar te luisteren en te zingen. Ik zong graag voor haar en deed dat destijds nog met een “later als ik groot ben dan word ik er beroemd mee” gevoel. Dat groot worden is maar gedeeltelijk gelukt en beroemd. Ach, in de douche klinkt het zoveel beter…
Gevoelens van veiligheid stromen door me heen. Nauwelijks verantwoordelijkheden,  zeeën van tijd en problemen waren altijd oplosbaar. Ik zie me ook weer zitten in mijn kleine tienerkamer op mijn opklapbed. Met stapels huiswerk om me heen was mijn grootste zorg of ik die repetitie wel genoeg had geleerd en of “hij” nou wel of niet ook “op mij” was. De tijd was eindeloos. Uren heb ik versleten met uitslapen en mijn tijd wegvervelen wachtend op volwassenheid en het moment dat school eindelijk tot het verleden behoorde. Wat zou ik graag teruggaan om dat meisje van toen wakker te schudden. “Sta op, leef, nu! Later ziet er zoveel minder mooi uit dan waar je nu van droomt en de tijd, die zich nu nog eindeloos voor je uitstrekt, tikt sneller weg dan je denkt. Het verdriet dat je nu soms denkt te hebben is niets vergeleken bij de tranen die nog zullen gaan vloeien. Gevoelens van totale onmacht en verlies zullen je verlammen en je zal soms geen weg met jezelf weten. Geniet van deze onbezonnen tijd, voor je het weet realizeer je je te laat dat hij al voorbij is.”
Gelukkig is het niet mogelijk om terug te gaan en kan ik mijn 12-jarige zelf niet uit haar onschuld trekken. Zij heeft genoten van een onbezorgde jeugd met de liefde van haar ouders en zus in zalige onwetendheid over haar “later”.
Later is nu en ook nu is er een later. Net als toen weet ik niet wat de toekomst me brengen zal, maar dat ook die niet alleen maar rozengeur en maneschijn zal zijn laat zich voorspellen.
Zal mijn 60-jarige zelf verlangend terug denken aan mijn 36-jarige nu en hetzelfde denken als ik nu denk als ik denk aan mijn vroeger?
Ik weet waarschijnlijk nog niet half wat echt verdriet en echt verlies is.
En toch.. soms zijn er van die weken.
Weken waarin de tranen rijkelijk vloeien, waarin ik meerdere malen mensen tegen me in het harnas jaag, gevoelens van tekortschieten zich maar moeilijk laten wegjagen, ik met weemoed terugdenk aan vroeger, opnieuw spijt heb van gemaakte keuzes en zowel pijnlijke als mooie herinneringen voorbij laat komen in mijn hoofd.
Het slapen wil nog steeds niet lukken, maar terwijl haar mooie stem mijn hart verwarmt breekt er in het donker toch een kleine glimlach door op mijn gezicht.
Vroeger was toen, later is nu….
Mét jou, komt alles goed.

Enya-Watermark

Marga, 17 januari 2014

 

Geplaatst in Divers

Ondertussen

Gepost op door readmarga

in Milaan

Mensen lopen op straat in een winterzonnetje dat aanvoelt als lente.  Het leven gaat hier zijn dagelijkse gangetje. Tussen de imposante gebouwen door lopen ze, alleen of samen, op weg naar iets of nergens. Een moeder brengt haar kinderen naar school en piekert over wat er vandaag weer op tafel moet.
Een zakenman loopt met een snelle tred op weg naar een belangrijke bespreking. In het park geniet een verliefd stelletje van elkaar en de rust.
Te midden van dit dagelijkse milanese leven lopen wij. Toeristen, maar voor even een deel van het “hier”. Alsof we erbij horen en er geen ander thuis is. 

Vanuit de lucht bezien trof het me weer.  Kleine lichtjes vanaf grote hoogte, complete landen die we binnen een paar uur doorkruisen. Minuscuul leven daar beneden, soms een wereld van verschil en toch allemaal op diezelfde zwevende bol in dat enorme zwarte “iets” waarvan de grootte, het einde of begin door niemand van ons te bevatten is.
Als ik straks aan het eind van dit stuk tekst de laatste punt zet, sterft er ergens iemand. Als jij weer verder gaat met wat je aan het doen was, kort onderbroken doordat je dit ging lezen, wordt er ergens iemand geboren, haalt er iemand koffie, eet er iemand een broodje, lijdt er iemand honger, worden er liters water verspild en elders gemist. Wordt er slecht nieuws verteld, vloeien tranen, wordt hoop de kop ingedrukt, ligt er iemand te bakken op het strand en schuilt er iemand voor de regen. Er wordt gevreeën, gelachen, gebeden en gezongen. Er worden mensen wakker, gaan mensen slapen, en op elk moment zegt er wel ergens iemand “Ik hou van je”.
Er wordt een baby gelegd in de armen van een gelukkige moeder en er wordt een baby gelegd in de armen van een moeder met de woorden “het spijt me”.

Nu ik dit schrijf, terug in mijn eigen huisje met de regen die tegen de ramen klettert en de wind die om het huis giert denk ik terug aan dat moment, wandelend door de straten van Milaan.  Het leven gaat daar, net als hier en overal elders in de wereld, zonder dat ik er deel van uitmaak,  vandaag gewoon weer zijn gangetje.
Alles tegelijk op die ene zwevende bol in dat enorme zwarte “iets”.

Één aarde, één wereld. Van bovenaf zoom ik langzaam in, verder en verder tot het niveau van ik, hier in mijn stoel. En terwijl overal van alles tegelijk gebeurt zet ik mijn laatste

Punt

Marga, 9 januari 2014

image

Geplaatst in Divers, Thuis

Een jaar later

Gepost op door readmarga

Ik zie je nog zitten bij de notaris. Mijn kleine mannetje aan die grote tafel.  We gingen tekenen voor onze toekomst en blij namen we de grote bos sleutels in ontvangst waarmee je een half uur later de deur opende van ons nieuwe huis. Nog zie ik mezelf staan in de lege gang met een onbeschrijfelijk gevoel vanbinnen. Een wonderlijke combinatie van opluchting en thuiskomen, verloren en verdrietig, blij en met een verwachtingsvol hart. Kunnen we hier gelukkig worden? Ga ik me thuisvoelen zoals ik dat daar deed, bij hem? Red ik het wel alleen? Wordt het een paleisje zoals ik altijd heb gedroomd en waar moet ik in vredesnaam beginnen?

Nog zie ik mezelf staan de volgende dag in alle vroegte in de bouwmarkt waar ik eindelijk de verf kon gaan bestellen. De blonde fries met blauwe ogen als de zee (goede kleur voor de gang, zouden ze daar ook verf van kunnen maken) achter de balie mengde voor een heel weeshuis saus terwijl hij kletste over zijn hobby’s en ik ook maar meteen mijn hele trieste geschiedenis op de verfmengbalie legde. Want een klussende vrouw daar zit een verhaal achter. Een vriendschap werd geboren en ik had, door een flinke miscalculatie, saus voor wel vier huizen. Ik zou hem nog vaak zien die weken erna waarin ik de Praxis sponsorde met mijn zuurverdiende centjes en hij me met een knipoog voorzag van extra kortingsbonnen. Bedankt nog daarvoor, ik weet dat je dit leest :-).

Ik brak, sloopte, schuurde, schilderde en sopte die weken erna, alleen, of met behulp van familie, vrienden en mijn lieve Ed en langzaam ontstond onder mijn handen een glimmend opgepoetste diamant. Dat wat ik meteen in ons huisje had gezien, toonde zich centimeter voor centimeter aan me.

Ons thuis..

Soms voelt het nog wat onwennig, soms kan ik nog steeds niet geloven dat dit alles van mij is, soms springen de tranen me in de ogen als ik denk aan al het werk, bloed, zweet en tranen die erin zitten.
Soms zie ik mezelf weer zitten op de kale houten vloer met een kopje thee in mijn hand, dromend van hoe het zou zijn als het klaar is.

In de kamer waar ik toen zat slaap ik nu en de droom die ik toen droomde, kwam uit.

Een jaar later.
We made it mannetje!

image

Marga, 10 oktober 2013

Geplaatst in Divers, Ziek

Wachten

Gepost op door readmarga

Ik moest naar de dokter. De reden waarom doet er niet toe, maar na maanden uitstel moest het ervan komen. Het feit dat mijn disfunctionerende lijf me begint te beperken in mijn werk door een totaal gebrek aan concentratie was de druppel. Ik kon op woensdagochtend terecht en keurig op tijd neem ik plaats in de overvolle wachtkamer. Twee oudere dames wisselen gênante aandoeningen uit en omdat ze allebei hardhorend zijn kan de hele wachtkamer meegenieten. Net als de rest van de aanwezigen staat mijn gezicht op de “ik hoor niks” stand. Een klein kindje zit in het speelhoekje en ramt op iets dat daarvoor niet bedoeld is. Gezien de wallen van de moeder en het bleke gezicht, ontbreekt het haar aan de energie om het kind te corrigeren. Ik pak een tijdschrift en blader afwezig door de paar jaar oude Vriendin. Naast me ontstaat gemopper. Een oudere heer bromt dat hij om 9 uur moest komen en nog niet aan de beurt is. Ik vraag hem bij welke huisarts hij een afspraak heeft, in de hoop dat het niet de mijne is. Dat is natuurlijk wel zo. Hij loopt uit, 50 minuten minstens en ik besluit de Vriendin nog maar een kans te geven. Voorlopig zit ik hier nog wel even…
Om mij heen wordt de wachtkamer steeds leger en ik ben nog steeds niet opgeroepen. Ook mensen die na mij binnen kwamen zijn alweer naar huis. Een onderbuikgevoel waarschuwt me en ik ga maar even poolshoogte nemen bij de o zo (niet) vriendelijke assistente.
“Nee mevrouw, u staat voor morgen gepland”.. de moed zakt me in de schoenen. Op mijn verzoek of ze me er dan niet alsnog tussen kan proppen wordt negatief gereageerd,  want de huisarts loopt al bijna een uur uit. Ja, dat hoef je mij niet te vertellen, dat is precies het uur dat ik hier voor jan l.. heb zitten wachten. Ik heb de energie niet om boos te worden en eigenlijk ben ik zo moe dat ik alleen maar zin heb om te janken en thuis in pyjama bij de kachel te kruipen. Dat is dan ook precies wat ik doe en als ‘ s avonds een lieve vriendin what’s appt, jank ik, tijdens het typen van mijn antwoord, mijn frustratie eruit.

Op donderdag gaan we voor de tweede ronde. Wederom sta ik keurig op tijd bij de huisarts voor de deur, want het zal maar zo zijn dat hij toevallig net vandaag wel op tijd is. Dream on babe.. Na 25 minuten besef ik dat ik ook vandaag weer een tijdje mag doorbrengen op deze “gemakkelijke” stoeltjes. Vandaag heb ik mijn e-reader meegenomen,  maar ik kan me niet concentreren door de mensen om me heen. Rechts van mij gaat er iemand dood. Tenminste, zo klinkt het en ik krijg het van zijn hoestbuien zelf letterlijk benauwd. Links van mij zit een man met een stoornis. Wat hij heeft weet ik niet, maar het zorgt ervoor dat hij de hele tijd in zichzelf praat. Nee, geen toupetachtige vieze woorden, maar hele verhalen en bijna zonder ademhalen. “Ja hier zit ik dan in de wachtkamer want ik voel me niet zo lekker dus ik dacht ik ga naar de dokter, want dan kan hij kijken wat ik heb zonder dat ik vanavond naar de televisie kijk waar die serie is die ik volg met mijn moeder die…” Concentreren op mijn boek lukt me nauwelijk en dat terwijl het echt een heel leuk boek is over een single man en zijn avontuurtjes. Net op het moment dat ik met een grijnzend hoofd lees over zijn erectie die hij met moeite in bedwang kan houden bij de vriendin van zijn beste vriend, voel ik dat de vrouw naast me over mijn schouder zit mee te lezen. Met een lichte blos schuif ik wat opzij en eigenlijk wil ik roepen dat dit de eerste erectie is die voorbij komt, maar ik laat het toch maar. Ondertussen wordt door een ander kind een houten puzzel gesloopt en heeft ook deze moeder geen kaas gegeten van wat opvoeding eigenlijk inhoudt. Als het kind een keel opzet en ik er echt heel erg klaar mee ben word ik opgeroepen.
“Sorry voor het lange wachten mevrouw”, zegt de huisarts en ik brom een onduidelijk “ach ja” terug. Vervolgens houd ik hem als wraak veel langer bezet dan de 10 minuten spreektijd die ik eigenlijk heb. Met een formulier van het priklab en een hoofd vol informatie stap ik weer in de auto op weg naar huis.
Morgen naar het ziekenhuis. Het is me het weekje wachten wel…

Marga, 10 oktober 2013

Geplaatst in Divers

Een goed (genoeg) doel

Gepost op door readmarga

Het was mei 2005. Mijn zus belde me op mijn werk dat ze bevallen was van mijn neefje. Ik aarzelde geen moment, liet meteen alles vallen, riskeerde daarmee mijn baan en ging. De drang om haar te zien, hem te zien en te weten of alles goed was, was enorm.
Een kwartier later was ik bij haar. Ze lag nog op de verloskamer, bleek maar gelukkig. Ik kreeg een klein moppie in mijn handen gedrukt. Zijn vingertjes sloten zich om mijn vinger, zijn ogen gesloten en ik maakte een intens deel uit van zijn start op deze wereld.
Ik ben dat moment nooit vergeten. Het grote geluk dat ik er meteen kon zijn. Bij hem en bij haar.

Toen een lieve vriendin me vertelde dat haar zusje in verwachting was na heel lang proberen begreep ik meteen hoe het voor haar voelde. Haar zusje betekent net zoveel voor haar als mijn zus voor mij. Het grote verschil is dat haar zusje nog dáár is en mijn vriendin hier, ver weg van het land dat ze ooit in angst ontvluchtte en waar ze haar familie achterliet. Het gemis is groot, maar er is skype en telefoon en er zijn zomervakanties om samen te zijn, een luxe die sommige andere mensen die een familielid moeten missen, niet hebben.
Maar toch, toen diezelfde vriendin vertelde dat ze het financieel niet rond kon krijgen om bij haar zusje te zijn in de eerste weken na haar bevalling, brak mijn hart. Ik wist hoe belangrijk het voor haar was en het liet me dan ook niet los. Er moet toch een manier zijn om haar te helpen?
Met die gedachte fietste ik die dag naar huis. Ik ken zoveel mensen, als iedereen of een deel een euro doneert, dan is ze er toch? Mijn actie #helpvriendin werd die avond geboren. Ik deed op twitter een oproep en spontaan meldden zich mensen aan om te helpen. Mensen die mij niet kennen en mijn vriendin niet kennen, het was hartverwarmend. Natuurlijk moest ik heel vaak uitleggen wat mijn doel was en waarom ik het deed en ook de nodige negatieve reacties kwamen voorbij. “Bedelen is makkelijk, ga maar lucratieve dingen verzinnen om aan geld te komen.” Misschien hadden ze gelijk, maar zeggen ze dat ook tegen de collectant aan de deur? En daarbij, vragen mag, nee zeggen ook.
Nee ik bestreed geen honger, lostte het probleem in Syrië niet op en kon niet voorkomen dat er mensen sterven aan vreselijke ziektes. Ik probeerde met behulp van heel veel mensen een verschil te maken in het leven van twee vrouwen die in een bijzondere tijd bij elkaar willen zijn.
Ik riep de hulp in van collega’s en vrienden. Er werd oud ijzer en oude mobiele telefoons ingezameld en er waren eerlijke reacties “ik kan geen euro missen, maar wens je veel succes of goed dat je dit doet, maar ik vind het doel niet goed genoeg”.
Ik ben verrast, teleurgesteld, opgebeurd en afgebrand, maar het lukte! Binnen een week had ik na heel veel uren, mailen en bellen het geld voor het ticket bij elkaar.

Heel binnenkort stapt zij op het vliegtuig dankzij de onbaatzuchtige hulp van heel veel lieve mensen.
Iets in gang zetten is 1 ding, belangeloos meewerken is een tweede.

Hartelijk bedankt namens mij en mijn vriendin aan iedereen die zijn steentje bijdroeg in de vorm van bemoedigende woorden, retweets, blogs, mails en natuurlijk kleine en grotere bijdrages.

Dankzij jullie…!

Marga, 10 september 2013