Categorie: Divers

Heb ik eindelijk het sporten omarmd, krijg ik last van een blessure. Niet een kleintje in de categorie ‘even masseren en weer door’, maar een hele pijnlijke en langdurige.  Een golfelleboog. Nu is dat volkomen logisch aangezien ik dagelijks golf. Not dus. Ik heb zelfs nog nooit een golfstick (heet dat wel zo?) van dichtbij gezien. Een tenniselleboog kun je krijgen zonder te tennissen, ik kreeg het nog pijnlijkere broertje.
Het begon met een zeurende pijn waarvan ik dacht dat het wel weg zou trekken. Dat heb ik wel vaker als ik weer eens in een wilde bui de trap heb staan schuren met een te zware schuurmachine. Dan zeuren en kloppen mijn luie spieren een paar dagen en daarna kan ik verder. Maar dit bleef en werd steeds vervelender. Toen het me ’s nachts wakker ging houden bracht ik toch maar een bezoekje aan mijn huisarts. Die verwees me natuurlijk door. Ik zit momenteel middenin de therapie. Zelfs het sporten heb ik even moeten staken. Ik baal als een stekker natuurlijk.
Het enige lichtpuntje is dat het mijn linkerarm is. En ik ben rechts! Ik zou dus nog kunnen schrijven, iets waar ik altijd mijn hoofd leeg mee krijg. Nu is typen op mijn laptop ook een pijnlijke bezigheid dus ook dat kan ik momenteel niet. ( Ik typ dit met 1 vinger op mijn telefoon. Je moet er wat voor over hebben om mijn nieuwe uitlaatklep met jullie te delen. ;-)).

Want ja, het is gebeurd. Ik ben opnieuw verliefd. Nee, ik heb niet mijn held uit het Westen ingeruild voor een jonger strakker rijker ander exemplaar. Ik ben opnieuw verliefd op mijn kleurspullen.

“Kleuren? Dat meen je niet? Dat is toch voor kleuters?”. Ik hoor het je denken. Niets is echter minder waar. Hele hordes volwassenen duiken al sinds enige tijd in de mandalakleurboeken of leven zich uit op andere tekeningen. Niet omdat ze niks beters te doen hebben (misschien sommigen wel, maar dat terzijde) maar omdat ze net als ik zo heerlijk rustig worden van een stukje kleuren. Ik kan me helemaal verliezen in het uitzoeken van mooie kleurencombinaties,  daar een passende tekening bij zoeken en het stapje voor stapje verfraaien van datgene wat voor me ligt. Genieten met een grote G. Na mijn werk of andere drukke bezigheden en als mijn kleine man op 1 oor ligt gaat de tv uit, mijn lievelingsmuziek aan en begraaf ik mezelf in een tekening. Met elke stiftstreek ontstaat er ruimte in mijn hoofd en kan ik in plaats van piekeren weer gewoon nadenken. Ik zit tijdens vergaderingen ook altijd te tekenen. Als mijn handen iets te doen hebben, dan werkt mijn hoofd beter.
Feit blijft dat ik het sporten mis en niet kan wachten om weer te beginnen. Helemaal niet nadenken, uit mijn hoofd en in mijn lijf, heeft nog steeds wel mijn absolute voorkeur, maar dit is een goede tweede.
Een paar dagen geleden is mijn elleboog bewerkt met accupunctuurnaalden. Dat voelde zo goor als het klinkt. Maar… het lijkt te helpen. Ik heb dus goede hoop dat ik snel weer kan beginnen met bewegen. En dan daarna, moe maar voldaan en fris gedouched toch weer in de kleurboeken. Want die liefde geef ik niet zomaar meer op.

Marga, 22 oktober 2015

“Mijn” winkel is failliet. De enige winkel waar ik niet al bij de deur wordt weggekeken door een undersized sprieterige achtienjarige en waar de etalagefiguren en het personeel niet aan een eetstoornis lijden. De winkel waarin ik niet een paar broeken aan elkaar hoef te naaien om erin te kunnen en waar ik af en toe zelfs om een maatje kleiner kan vragen. De enige winkel waar ik, als kleine vrouw met rondingen, wél kan slagen en waar het geen ‘One size fits nobody’ is.

Winkelen is, met een lijf als het mijne, pure horror. Broeken zijn te lang en shirts te strak, te groot, te zakkerig, te modelloos of te kort. Ik kan niet zomaar wat uit het rek plukken en er goed uitzien. Dat vereist tijd, aandacht en een meedenkende verkoopster. Het liefst iemand die zelf de ellende kent van een niet-standaard confectielijf.

Zo’n topper trof ik vandaag weer in mijn winkel. Uiteraard zocht ze meteen een goedpassende spijkerbroek voor me uit en deelde daarna een paar pasanekdotes met me. “Welke maat draagt u? De grootste die u heeft, laten we daar maar eens mee beginnen.” “Misschien moet u een maatje groter proberen. Dit ís de grootste.” “Probeer het nou maar gewoon, ik denk dat deze u wel past. Wilt u zelf even kijken dat ik deze  ‘maat 44’ net tot aan mijn knieën krijg.” “We verkopen hier ook corrigerend ondergoed mevrouw.” Al die vernederende ellende in winkels waar geen spiegel in het hokje zit, waardoor je gedwongen wordt om de net iets te strakke (hij zal nog wel wat uitlopen) broek te etaleren, ondertussen de andere klanten een glorieus zicht op je muffintop biedend.

Bij deze winkel bestel ik juist niet online, omdat ik echt wat heb aan het advies van de mensen die er werken. En juist die mensen hangt nu een ontslag boven het hoofd. Onbegrijpelijk.

Als de doorstart niet lukt, zou ik werkelijk niet weten waar ik nog goed kan slagen voor kleding waar ik me, tot op zekere hoogte, mooi in voel. Die mijn gewenste rondingen accentueert en de ongewenste juist verbloemt. En met mij zijn er velen die deze winkel niet kunnen missen.

Waar waren jullie dan verdorie de afgelopen jaren???

~Marga, 22 april 2015~

 

Met dank aan de leuke verkoopster in Zwolle.

Gek hoe dat werkt met generaties. Voor mij is het nauwelijks voor te stellen dat mijn moeder ooit een klein meisje was. Voor Thomas voelt het vreemd dat ik ooit een opa en oma had. Hij kent die mensen niet en kan zich niet voorstellen dat ik als klein meisje bij opa op schoot zat en ook een kleinkind was. Zoals hij nu een kleinkind is.
Ik had een opa en twee oma’s. De andere opa stierf veel te jong, al ver voor mijn geboorte. Van de twee oma’s zat er eentje in een tehuis. Zij was de wereld, en dus ook mij, al vroeg vergeten. Aan de andere twee heb ik mooie en warme herinneringen. Logeerpartijen en lange wandelingen naar de eendjes en de geitjes met oma, spelen met de pot met centen bij opa. Helaas heb ik van allemaal al veel te vroeg afscheid moeten nemen.  Wat had ik ze graag mijn prachtzoon laten zien. Ze zouden zo trots zijn geweest.

Ik zei een paar dagen geleden tegen mijn moeder dat ik nog vaak aan ze denk. Het gemis gaat nooit helemaal over. Prompt dezelfde week kijken mijn ouders dia’s met de kleinkinderen. Ze wilden graag ons ‘vroeger’ zien. Mijn nichtje stuurt me foto’s van het projectiescherm zodat ik een beetje kan meegenieten. Alle foto’s toveren een glimlach op mijn gezicht. Mijn zwangere moeder, wat was ze jong, foto’s van het hele gezin en knuffelen met mijn grote zus. Bij de laatste foto die ze stuurde viel ik even stil.

Woorden zijn ook overbodig…

Marga, 23 februari 2015

Zo één keer per maand sluipt er een andere persoonlijkheid binnen. Van een lief en aardig redelijk te pruimen mens, transformeer ik in een grommend  en nog net niet bijtend wezen. En juist op die dagen loopt werkelijk iedereen me in de weg en loopt er niets zoals het moet.
Mijn alter-ego heeft een naam. PMS!

Voor mijn mannelijke lezers: dat is de afkorting voor jankerig, hangerig, snauwerig  en de  ik-kan-nooit-iets-goed-doen-maar-jij-begrijpt-gewoon-geen-zak-van-me-erige gesprekken die over het algemeen maandelijks voorbij komen… Rings  vast wel een flinke bel.

Het ligt natuurlijk niet alleen aan mij. Mensen rijden of lopen op deze dagen voor mijn voeten, alles valt uit mijn handen, de koppijn knalt op vol vermogen door de speakers en ik plof weer eens uit mijn kleren omdat ik een heel zwembad aan het hamsteren ben.
Hoe zeer ik me ook voor neem om rustig en beheerst te reageren, iets evils heeft bezit van me genomen en praat al voordat ik begonnen ben met tot tien tellen.
De arme kleine man moet het bij gebrek aan grote man ontgelden (grote man is op dit soort dagen altijd wat minder verdrietig dat we niet samenwonen) en ’s avonds bied ik maar weer half  snikkend mijn excuses aan voor mijn gedrag.

Op deze dagen wil ik niemand zien, niemand horen en niks doen. Gewoon, een deken over mijn kop, de kachel op standje kernsplitsing, kingsize doos chocolade  binnen handbereik  en een grote fles whisky water. Waarom kan ik niet gewoon een paar ik-ben-er-even-niet-dagen incalculeren? Over het algemeen kan ik ze goed plannen. Is voor iedereen beter.

PMS…

Beter bekend als: Praat niet Met me Schat.

Laat me!

 

~Marga, 27 januari 2015~

Een nieuwe reclame van Coca Cola  brengt me even terug in het verleden. Weet jij het nog, je eerste kus?

Ik weet het nog heel goed. Hoe het ging en vooral waar het gebeurde.

Het was weinig romantisch. Met zes vrienden zaten we op een bankje. Nu achteraf vraag ik me af hoe we in godsnaam met zes man op dat bankje pasten en vooral waarom we er met zijn zessen gewoon maar zaten te zitten. Toenmalig vriendje en ik zaten in een hoekje tegen elkaar aangeplakt en de gewone kusjes veranderden ineens in een zoen. Ik weet nog dat ik het niks vond. Wat een achterlijk gedoe dat geworstel met tongen. Wat is daar in hemelsnaam leuk aan? Ik was dertien… Als ik nu naar mijn nichtje van dertien kijk, dan besef ik me pas hoe jong ik was.

Dit was niet eens mijn eerste vriendje. Met de eerste kreeg ik verkering in de brugklas. Op de verjaardag van een vriendin leerde ik hem kennen. Toen was hij nog haar vriendje. Een verjaardag later bij een andere vriendin kwam ik hem weer tegen, inmiddels single en we kregen verkering. Die duurde lang maar kwam niet verder dan elkaars kettinkje dragen, heel veel brieven schrijven en braaf elke woensdagmiddag naar zijn school fietsen. Ik was wel echt hevig verliefd.  Van kussen is het nooit gekomen. Zelfs geen kusje op de wang. Wat een onschuld. Het ging uit toen ik verliefd werd op een ander. Ik stuurde het lang gedragen naamhangertje naar hem op met een lullig briefje erbij dat ik het uitmaakte. Zijn teleurgestelde reactie heb ik bewaard. Je leest dit niet, maar.. alsnog sorry.

Die nieuwe verliefdheid resulteerde in mijn eerste echte verkering.  In mijn herinnering heeft die jaren geduurd maar in werkelijkheid ging het na 2,5 maand uit. Na die eerste kus ging het rap achteruit.  Of dat nou aan mijn kuskwaliteiten lag weet ik niet. Mijn vriendinnen kunnen beamen dat ik een wrak was daarna. De wereld stopte en ik huilde tranen met tuiten. We bleven vrienden. Hell  on earth was dat.  Kijken, kijken niet aankomen. Gelukkig ging het licht ook bij hem branden en kregen we na een half jaar pauze opnieuw verkering. 3,5 Maand duurde het dit keer. Het zoenen ging in die periode een stuk beter en het gefröbel was ook gezellig. 😉  Weer was ik kapot van verdriet toen ik gedumpt werd via de telefoon. Minstens een week.. Toen rolde ik naar het volgende vriendje.

Die kuskwaliteiten zijn een stuk verbeterd sinds die eerste keer op dat bankje en sowieso voelt het als drie levens geleden dat we daar bij de stadsmuur in Zwolle zaten. Maar vergeten… doe ik het nooit.

En hoe zit dat met jou?
Do you remember?

~Marga, 13 januari 2015~