Geplaatst in Divers, Edwin, Relatie, Toekomst

Rust

“Wat zie je er moe uit, gaat het wel goed met je?” Wat hoorde ik het vaak de laatste tijd en wat blijft het antwoord moeilijk  te geven. Met een gezond kind, gezond lichaam, een lieve vriend, een vaste baan, eigen bedrijf, genoeg eten op de plank en geen geldzorgen kun je toch eigenlijk  niet anders dan hier volmondig “ja” op antwoorden. En dat doe ik dus ook meestal, vooral omdat mensen doorgaans niet zitten te wachten op je hele relaas. Of dat relaas niet begrijpen als ik toch weer eens mijn gevoel laat spreken. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ik snap het zelf niet eens.

Al jaren is mijn leven een achtbaan van het ene diepte-, naar het andere hoogtepunt. Van afscheid nemen en opkrabbelen, van verhuizen en reizen, van heerlijk samen naar eenzaam alleen, van een traan op een harig hondenhoofd naar een zwaaiend afscheid en van vele kilometers met de kleine man of alleen op donkere snelwegen.

Ik snak naar rust. Naar gewoon thuis, wij met zijn drietjes, met onze harige dochter en met mijn bonusdochters die af en toe aanschuiven. Naar gewoon weer op één plek wonen en de reistas alleen nog hoeven gebruiken als we er samen op uit trekken. En nee ik heb werkelijk niets te klagen en alles voor elkaar.. Dat weet ik want ik tel die zegeningen elke dag. Ik ben alleen zo allemachtig moe…

Lieve schat wat ben ik blij dat je na al die jaren nog steeds geduldig op me wacht. Dat je begrijpt waarom ik het aan Thomas verschuldigd ben om hem niet nu al mee te nemen. Dat je elke keer maar weer luistert naar al mijn zorgen en bezwaren en me vasthoudt als ik weer eens huil om niets..

Om niets, want we hebben alles, huisje(s), boompje en een beestje. Ik zou er alleen zo graag samen eens van willen genieten. Zonder dat continue aanwezige gevoel van het naderende afscheid. Ik wil de tijdelijkheid van ons afschudden en aan het avontuur beginnen. Omdat ik dan eindelijk weet of we het redden. Wij samen, na al die jaren los van elkaar met 160 km tussen ons in.

We zijn allemaal zo verschrikkelijk toe aan rust….

 

Marga, 23 november 2014

Geplaatst in Divers, Toekomst

Toekomstmuziek

Het was weer zo’n week. Je kent ze wel. Zo’n week waarin niets loopt hoe je het wil, niemand je goed begrijpt en je zelf ook de woorden niet goed vindt. Zo’n week waarin het voelt alsof alles tegenzit. Iets wat uiteindelijk natuurlijk best meevalt, maar hoezeer je ook je best doet om jezelf te vertellen dat er zoveel moois is, je ziet het even niet.
Zo’n week waarin de avonden lang zijn en de nachten te kort, doorgebracht met plafondstaren en piekeren.
In de grote zoektocht naar rust rommel ik wat op YouTube op zoek naar muziek die mijn hart en hoofd tot rust brengt en zo mijn tranen droogt.
Ik vind een cd die bol staat van herinneringen. Het was een van de eerste cd’s die we thuis hadden. Mijn moeder, net zo gek op ierse muziek met een new age touch als ik, draaide hem vaak en ik ook, later, toen ik mijn eigen cdspeler bezat.  Bij de eerste klanken droom ik weg. Terug naar vroeger.

Ik ben een jaar of twaalf. Terwijl mijn moeder zich een weg baant door een hoeveelheid strijkgoed die, bij gebrek aan ruimte, in de woonkamer wordt weggewerkt zit ik heerlijk weggedoken in de bank samen met haar te luisteren en te zingen. Ik zong graag voor haar en deed dat destijds nog met een “later als ik groot ben dan word ik er beroemd mee” gevoel. Dat groot worden is maar gedeeltelijk gelukt en beroemd. Ach, in de douche klinkt het zoveel beter…
Gevoelens van veiligheid stromen door me heen. Nauwelijks verantwoordelijkheden,  zeeën van tijd en problemen waren altijd oplosbaar. Ik zie me ook weer zitten in mijn kleine tienerkamer op mijn opklapbed. Met stapels huiswerk om me heen was mijn grootste zorg of ik die repetitie wel genoeg had geleerd en of “hij” nou wel of niet ook “op mij” was. De tijd was eindeloos. Uren heb ik versleten met uitslapen en mijn tijd wegvervelen wachtend op volwassenheid en het moment dat school eindelijk tot het verleden behoorde. Wat zou ik graag teruggaan om dat meisje van toen wakker te schudden. “Sta op, leef, nu! Later ziet er zoveel minder mooi uit dan waar je nu van droomt en de tijd, die zich nu nog eindeloos voor je uitstrekt, tikt sneller weg dan je denkt. Het verdriet dat je nu soms denkt te hebben is niets vergeleken bij de tranen die nog zullen gaan vloeien. Gevoelens van totale onmacht en verlies zullen je verlammen en je zal soms geen weg met jezelf weten. Geniet van deze onbezonnen tijd, voor je het weet realizeer je je te laat dat hij al voorbij is.”
Gelukkig is het niet mogelijk om terug te gaan en kan ik mijn 12-jarige zelf niet uit haar onschuld trekken. Zij heeft genoten van een onbezorgde jeugd met de liefde van haar ouders en zus in zalige onwetendheid over haar “later”.
Later is nu en ook nu is er een later. Net als toen weet ik niet wat de toekomst me brengen zal, maar dat ook die niet alleen maar rozengeur en maneschijn zal zijn laat zich voorspellen.
Zal mijn 60-jarige zelf verlangend terug denken aan mijn 36-jarige nu en hetzelfde denken als ik nu denk als ik denk aan mijn vroeger?
Ik weet waarschijnlijk nog niet half wat echt verdriet en echt verlies is.
En toch.. soms zijn er van die weken.
Weken waarin de tranen rijkelijk vloeien, waarin ik meerdere malen mensen tegen me in het harnas jaag, gevoelens van tekortschieten zich maar moeilijk laten wegjagen, ik met weemoed terugdenk aan vroeger, opnieuw spijt heb van gemaakte keuzes en zowel pijnlijke als mooie herinneringen voorbij laat komen in mijn hoofd.
Het slapen wil nog steeds niet lukken, maar terwijl haar mooie stem mijn hart verwarmt breekt er in het donker toch een kleine glimlach door op mijn gezicht.
Vroeger was toen, later is nu….
Mét jou, komt alles goed.

Enya-Watermark

Marga, 17 januari 2014

 

Geplaatst in Afscheid, Toekomst

Dag huis

Als ik mijn fiets voor de deur zet voelt het meteen al anders. In de keuken staan mijn spulletjes niet meer, het is anders, leeg.
Als ik de voordeur open, klinkt het hol. Tijdens de verhuizing ben ik vooral bezig geweest met puinruimen in het nieuwe huis, het leegtrekken van ons Waterkersje heb ik daardoor gemist. Daarom ging ik terug, om afscheid te nemen en mijn tijd daar af te sluiten. Maar wat confronterend om te zien. Ons leven, verplaatst.
Zittend op de grond van de woonkamer passeert het afgelopen jaar de revue. De pijnlijke verhuizing naar dit huis en die eerste nachten alleen na 20 jaar naast het zelfde lijf te hebben gelegen. Thuiskomen na lange dagen werken en steeds creatiever worden in gezond koken voor twee, vrijdagavonden met The Voice en chips en drinken en de kleine man die de gordijnen dicht trok en de kaarsen aan deed, zomer en winter.. Koude herfstdagen, de lange winter, onze kerst, lente in een tuin waarin planten begonnen te bloeien die ik niet had geplant, zomeravonden in de tuin, koken en eten met vrienden, maar ook lange avonden alleen, jankend, schrijvend en herstellend van wat een grotere klap bleek dan ik ooit had gedacht. Geknakt en weer rechtop gekomen, de tranen werden een lach, het voortdurende rennen en vluchten in gedachten uiteindelijk een rust.
Boven was het niet minder kaal en ik nam afscheid van de kamers daar. Ik zag slapeloze nachten, ontluikende liefde, armen om in weg te kruipen, liefdevolle vrijpartijen, kopjes thee in bed op lome zondagochtenden, wakker worden van startende auto’s, lieve apps en voiceberichten of een warm knuffellijfje dat bij me kroop. In Thomas’ kamer heb ik lang stilgestaan. Vele avonden waarop ik mijn mannetje voorlas, toezong, gesprekken met hem voerde en hem troostte in de kamer die nooit echt van hem was geworden, ondanks de nieuwe gordijnen en de carsplaten aan de muur. Wat hebben we vaak samen op zijn bed gezeten. Verloren soms en samen bang bij elke kijker die ons huis kwam bekijken. “als ze het kopen, waar moeten we dan heen mama?” Wat zat ik er vaak alleen te janken die eerste maanden als hij op de woensdagen onder een ander dak sliep.
Samen in het bubbelbad, Thomas zingend onder de douche, zonnen op het dakterras, logeerpartijen op zolder… Ik keek die middag in mijn oude huis naar een film van ons leven. Soms een comedy, soms een drama, maar wel met een happy end.
Het was tijd om te gaan, naar mijn nieuwe huisje, waar de kachel brandt en een nieuw begin op me wacht.
De deur valt voor de laatste keer in het slot, ik draai de sleutel nog één keer om.

Dag huis, bedankt dat je een jaar voor ons gezorgd hebt, maar het is tijd om naar huis te gaan..

~Marga, oktober 2012~

Geplaatst in Thuis, Toekomst

Ik weet dat je op me wacht

Ik reed vanavond weer door je straat en stond even stil om naar je te kijken. Dat doe ik wel vaker de laatste tijd. Ik weet dat je naar me hunkert en op me wacht, omdat je weet dat ik je de liefde en aandacht kan geven die je verdient. Je hebt het al zo lang niet gekregen en dat is goed te zien. Je ziet er vermoeid uit, verwaarloost zelfs en dat gaat me aan het hart, omdat ik nu al om je geef ondanks dat we elkaar nog nauwelijks kennen.
Ik heb je nog maar 1 keer gezien en het was liefde op het eerste gezicht.  Dat gevoel was intens en sterk. Het voelde goed vanaf de eerste minuut. Wij horen bij elkaar, jij en ik.
Nog even en dan ben ik bij je. Dat zal alles veranderen. Voor jou, maar ook voor mij. Ik zal je je ziel teruggeven en je weer laten stralen, je verwarmen en je licht geven en als we eindelijk samen zijn geef je mij rust en geluk. Ik heb er zo lang op moeten wachten, ik verlang net zo erg naar jou als jij naar mij.
Nog even en dan hoef ik niet meer op een afstandje naar je te kijken, dan mag ik eindelijk thuis komen. Bij jou, in jou..

Mijn nieuwe huis, mijn nieuwe thuis, mijn nieuwe begin..
Nog eventjes geduld, ik ben er bijna..

~Marga, 1 september 2012~

Geplaatst in Eksters, Toekomst

Bouwen aan de toekomst

Eksters zijn niet schattig. Ze zijn groot en lomp en elk jaar weer erger ik me dood aan de herrie die ze ’s ochtends maken. Een soort krassend geschreeuw. Bovendien pikken ze altijd het brood weg bij de eendjes voor ons huis.

Als ik in de tuin zit kan ik in vervoering raken van een klein hupsend musje dat miezerige kruimels oppikt van de grond, maar van eksters krijg ik doorgaans geen warm gevoel.

Totdat de lente begon…

In de hoge (nu nog) kale bomen in de tuin vormt zich sinds een paar dagen een eksternest. Al dagen is vader (of moeder) bezig om takjes en andere rommel overal vandaan te sleuren. Hij trekt  takjes van struiken (probeer dat maar eens zonder handjes) en vliegt af en aan. Het is een wonderlijk iets wat ontstaat. Een grote kluwen rommel die de bescherming moet vormen voor wat binnenkort een thuis zal zijn voor moeder en kinderen. Het is zo’n aandoenlijk gezicht hoe ze (inmiddels samen) bezig zijn in het nest. Hoe het van het eerste takje wat met engelengeduld tussen andere takken is gepriegeld, nu is gegroeid tot een flinke bos. Prachtig hoe de natuur werkt. Hoe iets ze verteld dat het mooier weer wordt, dat een onbestemd gevoel ze zegt dat ze een nestje moeten gaan bouwen om eitjes in te kunnen leggen. Vanaf de bank kan ik ze precies volgen. Ze zijn al dagen onafgebroken bezig. En over een tijdje zie ik papa af en aan vliegen met beestjes en ander gespuis om zijn kinderen te voeden. Tot ze voorzichtig uitvliegen en aan een eigen avontuur beginnen. Om volgend jaar, met een eigen partner ook een nestje te bouwen dat met net zoveel liefde en zorg wordt gemaakt. Prachtig die natuur…

Hoera… het is lente!

Marga, 2012

Geplaatst in Afscheid, Scheiding, Tijd, Toekomst

Tik tak tik tak

En toen was daar het moment, dat je na jaren van geluk, pijn en verdriet, na jaren stoppen en weer doorgaan, na jaren proberen om elkaar niet te verliezen, na maanden worstelen na het nemen van die verschrikkelijk moeilijke beslissing, na weken van inpakken, na dagen van schoonmaken en sausen, na uren spullen pakken en verhuizen en na vele tranen, de deur achter je dicht trok van mijn nieuwe huis waarin je mij en onze zoon achterliet.

De afgelopen minuten heb ik elke seconde letterlijk zien wegtikken. De eerste seconden van ons nieuwe leven, ieder afzonderlijk in een eigen huis met onze zoon die ons de rest van ons leven bij elkaar houdt.

Tijd heelt alle wonden..

Bij alles wat ik zie als ik om me heen kijk springen er tranen in mijn ogen. Ik zit in mijn nieuwe stoel, maar kijk naar de bank waar we eerst samen zaten. Een setje dat net als wij uit elkaar is gerukt. De ene helft staat hier, de andere helft in dat wat ons huis was.
Het naambordje met onze namen hangt nog naast de voordeur, maar achter die deur is alles wat het mijn thuis maakte weg.
Hoe lang gaat het duren voordat dit als mijn thuis gaat aanvoelen? Hoe lang gaat het duren dat ik weer heel zeker weet dat dit de enige echte juiste weg is. En wanneer stop ik met alles te idealiseren omdat er echt wel genoeg aan de hand was wat ons ertoe heeft gebracht om niet samen verder te willen?
Als ik de tijd terug zou kunnen draaien, zou ik de dingen dan anders hebben gedaan? Als ik de tijd vooruit zou kunnen zetten, kom ik dan terecht in gelukkige tijden en kan ik dan zeggen dat het goed is zo?
Het eerste uur van onze gescheiden levens is voorbij. Alsof er niets veranderd is, tikken de seconden verder..

En toch staat voor mij de tijd en de wereld, deze nacht, na de dag waarop ik mijn leven uit ons leven haalde en verder ging in mijn eentje, heel even stil…

Marga, 2011

Geplaatst in Scheiding, Toekomst

Net als vroeger

Net als vroeger maak ik lijstjes van de spullen die ik al heb gekocht. Een stofzuiger, pannenlappen, houten lepels en een strijkijzer.. De na-huwelijkse uitzet. Net als vroeger, maar dan zonder de verwachtingsvolle vreugde die ik toen voelde. Jong en vol dromen  en zo naief.
Ik had een ander beeld voor ogen toen ik met mijn schrijfblokje op de zolder bij mijn ouders zat en blij het lijstje steeds completer zag worden. Tussen mijn poppenwiegje en oude speelgoed, groeide mijn toekomst.

We hadden écht alles nodig, met al die spullen zou het geluk vanzelf komen. Die theedoeken en die waterkoker omdat die past bij het koffiezetapparaat. De spulletjes stonden, soms al jaren, te wachten tot ze gebruikt zouden worden in ons eigen huisje. Ons plekje, waar we zo intens naar verlangden.
Dat plekje kwam er, een prachtig huis met een grote zolder. Op die zolder staan nu dezelfde spullen te wachten op een ander plekje, een nestje voor mij en onze zoon.

Ik ben niet blij als ik ernaar kijk, ik kan me niet verheugen op het gebruik. Ik kan mezelf niet meer voorstellen hoe ik, intens gelukkig, afdroog met mijn nieuwe theedoeken of koffie voor je zet.. Het zijn gewoon spullen, zonder enkele belofte.

Hetzelfde lijstje, dezelfde spullen, een nieuw begin, net als vroeger..

En toch is alles anders..

Marga, 2011