Geplaatst in Bobby

Bobby

Gepost op door readmarga

Sinds 3 dagen heb ik een hondje. Het is een beagle. Ze heet Bobby. Bobby is een meisje, maar dat bedacht ik me te laat toen ik haar een naam gaf.
En ik kan Bobby ook geen andere naam meer geven, want ik heb geen idee hoe ik dat moet doen.
Ik kan haar dingen leren. Ze kan nu zitten, dat kostte een half uurtje. Ik denk dat Bobby heel slim is, want ze pikt dingen snel op.
Sommige mensen vinden het raar dat ik Bobby heb op mijn leeftijd. Eerlijk gezegd had ik ook niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden.
Elke ochtend geef ik haar eten en drinken en laat ik haar uit. Ze is altijd blij om me te zien. Lekker slapen kan ze nog niet, want ik heb nog geen geld voor een mandje. Dat kan pas als ik wedstrijden met haar gewonnen heb. Met het prijzengeld kan ik dan een mandje kopen. Toch lijkt ze niet moe te zijn.
Gelukkig heb ik wel een startbudget waarmee ik eten en drinken kan kopen.
Ik vraag me af wat er met Bobby gebeurt als ik haar geen eten en drinken meer geef. Zal ze dan op een ochtend niet meer kwispelend op me af komen lopen? Wordt ze dan boos? Ik wil het liever niet proberen, maar het maakt me wel nieuwsgierig….
Ik kan tenslotte vrij makkelijk weer een nieuwe puppy uitzoeken.
Toch voel ik me (maf genoeg) verantwoordelijk voor dit hondje.
Ik ben ook wel benieuwd of Bobby groter wordt naarmate de tijd verstrijkt. Of zal het altijd een puppy blijven?
Ik ben mijn kleine man nu aan het leren hoe hij Bobby moet verzorgen. Als ik het dan eens vergeet, dan kan hij het van me overnemen.
Zoonlief wil graag met Bobby knuffelen, maar dat kan helaas niet..
Bobby woont in mijn Nintendo DS…

Ik had vroeger zo’n japans geval, een tamagossie dinges.. Die heb ik een keer op school laten liggen. Helaas had ik toen net vakantie, maar ik wist dat er een resetknop op zat waarmee ik mijn beestje weer tot leven kon wekken. En eigenlijk was ik er ook wel een beetje klaar mee…
Toch brak mijn hart toen ik na 2 weken terug kwam en er R.I.P stond op het grafje van Tammy… Hoe lang had hij mij eigenlijk liggen roepen voordat hij het opgaf…
En dat digitale ei was nog lang niet zo confronterend als een kwispelende Bobby die elke dag blij op me af komt rennen en van me verwacht dat ik voor haar zorg. Waarom trap ik er dan toch weer in. Ik ken mezelf.. Als ik een knuffelbeest moet kopen in de speelgoedwinkel voor iemand dan koop ik ALTIJD degene die het zieligst kijkt. En eigenlijk vind ik het al erg dat ik er eentje mee neem, want misschien was dit wel net het beste vriendje van het eendje op de bovenste plank. (Ik droom altijd graag weg bij films waarin ’s nachts de speelgoedwinkel tot leven komt, vergeef me)

Nu ik Bobby heb gemaakt, haar eigenhandig een naam heb gegeven en haar heb leren zitten moet ik voor haar zorgen.
En dus zit ik elke ochtend trouw met mijn Nintendo in mijn handen te roepen naar een digitaal hondje en ik voel me op de een of andere manier trots als ze gaat zitten op mijn commando.
Ik geef haar eten, laat haar uit en koop leuke spulletjes voor haar.
Als ik haar zat ben, kan ik haar deleten… En net als ik denk, dit is niet goed voor mij, Bobby moet weg, dan zie ik haar naar me kijken met haar trouwe bruine puppyogen en schuift mijn vinger weer weg bij de deleteknop…
Ach.. eventjes kan geen kwaad, gewoon om te kijken of ze groter wordt…
Heel eventjes…
Kom Bobby, we gaan wandelen..

Marga, 2009

Geplaatst in Bezinning

Dit gaat weer over

Gepost op door readmarga

In het plafond zitten gezichtjes.. En vlinders en een paardje en gewoon lelijke vlekken. Hier en daar hangt een spinnenrag en de gordijnen mogen ook wel weer eens gewassen worden.

Tot deze conclusie kom ik na het dagenlang liggend op mijn rug op de bank bestuderen ervan. Het is stukken minder leuk dan naar de wolken kijken en daar figuren in zoeken. Wolken veranderen met elk zuchtje wind. Mijn plafond verandert niet en alles wat er in de zien valt heb ik inmiddels wel gezien. Zeker omdat dit niet de eerste keer is dat ik mijn dagen slijt op de bank. Ik ben precies de zomers gezond door gekomen. Met de eerste herfstbries lieten ook mijn longen het weer afweten. De mij inmiddels welbekende bronchitis heeft deze keer voor de afwisseling vriendschap gesloten met een keelontsteking. Een prachtcombinatie en op de schaal van hoe-ellendig-voel-ik-mij-vandaag scoort hij dan ook hoog.

Oh wat vind ik mezelf zielig. Ik klaag steen en been, ben moe, niet te genieten en ik ben voortdurend bezig met mijn werk en wat ik allemaal toegezegd had te doen en weer eens niet kan waar maken.

In de spiegel staren me twee doffe make-up loze ogen aan. Mijn haar wat enorm schreeuwt om een nazomerse knip- en verfbeurt (nee het is niet grijs, het is een soort van uitgegroeid blond!!!) hangt als een troosteloos uitgedroogd bosje ellende op mijn rug. Het enorme ik-krijg-het-maar-niet-warm vest doet werkelijk wonderen voor mijn figuur en hoewel ik het natuurlijk niet nodig heb neem ik me toch voor om heftig te gaan sporten als ik weer lucht heb. Iets wat in mijn geval, heeft de ervaring me inmiddels geleerd, wel eventjes kan duren.

Gelukkig ben ik naast dat alles ook nog gezegend met een te kleine neus en dito doorgang waardoor de chronische neusverkoudheid als gevolg van het voor bijna alles allergisch zijn wat je kan inademen er in ieder geval voor zorgt dat ik HELEMAAL niet meer kan ademen en mijn man alweer 3 dagen “gezellig” op zolder slaapt omdat ik hem HET BED UIT SNURK!

In de plaatselijke supermarkt, mijn uitje van de dag waar ik niet onderuit kom omdat manlief anders precies voor één avond eten mee neemt óf met een briefje nog de helft vergeet, zet ik hoestend de boodschappen op de loopband bij de kassa. Mijn aandacht wordt getrokken naar een klein meisje dat naar me kijkt. Ze is een jaar of 6, net als mijn kleine mannetje. Ik zie haar in een flits en heel even staat mijn hart stil. Een fractie van een seconde hoop ik nog dat ik het verkeerd heb gezien, maar helaas…

Haar hoofd en gezicht zijn volledig misvormd. Dit zijn afwijkingen waarover je op televisie documentaires ziet en waar je hoofdschuddend en soms met afgrijzen naar kijkt, jezelf ondertussen afvragend of die mensen wel een leven hebben. Het voelt altijd zo ver weg en in dit onbewaakte ogenblik stond het ineens voor me in de vorm van een klein meisje…

Het meisje keek nog even naar me, vertrok haar mond in een soort van glimlach en huppelde aan haar moeders hand de winkel uit. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. En niet van afschuw, maar diepe bewondering. Haar blonde lange haren wapperden in de wind terwijl ze de hele parkeerplaats over rende. Vol levenslust en blijdschap en zich ogenschijnlijk niet bewust van alle starende blikken die haar omringden. Ik schaamde omdat ik even daarvoor hetzelfde had gedaan en wilde bijna roepen naar haar hoeveel indruk ze op me maakte.

Zwijgend reden we naar huis en in de achteruitkijkspiegel keek ik in het lachende snoetje van mijn tandenloze, volmaakte stuk. Wat ben je gezegend als je zonder zichtbare gebreken ter wereld komt.

Thuis keek ik in de spiegel in de gang. Als vanzelf gleden mijn vingers naar de huid van mijn gezicht. Zacht en gaaf… Ik voelde me nog net zo beroerd, nu vermoeid van het boodschappen doen en de eindeloze hoestbuien putten me uit, maar dit gaat weer over!

Maar zij… Hoe zal haar toekomst eruit zien en hoe lang zal ze deze onbevangenheid houden? Hoe lang zal het duren voordat ze beseft dat er in deze wereld nauwelijks plaats is voor mensen die “anders” zijn op wat voor manier dan ook. Wanneer zal het huppelen ophouden en plaats maken voor een snelle tred vol schaamte..

Ze is nog dicht bij me, dit onbekende meisje en de aanblik van haar laat me niet meer los.

Ik klaag nooit meer….

Marga, 2011

Geplaatst in Meloen

Meloen

Gepost op door readmarga

Ik zag je liggen in de supermarkt. Tussen een grote stapel soortgenoten. Je was in de aanbieding. Mijn hart maakte een sprongetje, mijn ultieme zomergevoel (naast aardbeien natuurlijk) was in de aanbieding… Er hing een briefje bij: niet in knijpen. Natuurlijk niet, waarom zou ik dat willen. Als je zachtjes op je velletje klopt kun je precies horen of je eraan toe bent om te worden meegenomen.

Ik koos meteen voor jou, een prachtexemplaar. Groot en rond en prachtig geel en je geluidje was precies goed. Als ik je een beetje rust zou geven, dan zou je over een paar dagen goddelijk lekker zijn.

Ik had je op de fruitschaal gelegd tussen de peren en bananen. Die vonden deze week hun weg naar de schooltas, maar jij niet.. jij wachtte op het ultieme meloenmoment.

Dat kwam vandaag…

Na een week hard werken en een paar doorwaakte nachten omdat ik verkouden en koortsig ben was het vandaag eindelijk een rustdag. Met een paar tuinstoelkussens en het kussen van mijn bed maakte ik een bedje op het gras in de tuin. Half in de schaduw van de droogmolen die net genoeg verkoeling gaf. Het ruisen van de bomen, gedempte stemmen, een verkoelend briesje… Langzaam dommelde ik weg…

Ik werd oververhit wakker met een droge mond en koppijn. Mijn zorgvuldig uitgekozen schaduwplekje lag nu een paar meter naast me en de zon brandde genadeloos op mijn onbeschermde huid. Ik liep naar binnen om een glas water te halen en toen zag ik jou. Je leek me te roepen, het ultieme moment is nu. Ik ben er klaar voor!
Ik legde je zorgvuldig op een groot bord en koos een scherp mes… Na de eerste incisie viel je in twee prachtige gelijke helften uit elkaar. Eén helft vond zijn weg naar de koelkast, de tweede ontdeed ik van de pitjes. Ik had vandaag nog niet veel gegeten, dus ik besloot de helft van jou helemaal in kleine stukjes te snijden. Net als vroeger, liever tien dubbeltjes, dan 1 gulden. Dus hoe meer stukken, hoe beter!

Met mijn volle bord met stukken meloen ging ik binnen op de bank zitten tegen een stapel kussens. Gelukzalig stopte ik een stukje in mijn mond. Ik voelde de sappigheid en ik proefde…. niks… Pardon? Mijn zorgvuldig gekoesterde meloen smaakt naar niks? Dat kan niet waar zijn? Heb ik nou toevallig een in-de-groei-getrokken-het-was-mijn-tijd-eigenlijk-helemaal-nog-niet exemplaar gekozen? Dit is erger dan aardbeien die eruit zien als aardbeien maar smaken naar de kartonnen doos waar ze in zitten!

En toen bedacht ik me… ik heb gewoon geen smaak… Daarom smaakten de liefdevol klaargemaakte witte bonen in tomatensaus me gisteravond ook al niet. Ik ben verkouden, snipverkouden en ik heb gewoon geen smaak. En ook nog maar een halve meloen waar man en kind ook op zitten te azen en die ongetwijfeld na een voor mij wederom smakeloze maaltijd vanavond een glansrol als toetje gaat vervullen.

Had ik nou nog maar 1 dagje gewacht…

Geen smaak, geen halve meloen, geen ultiem meloenmoment…

Ziek zijn is k*t…

Marga, 2010

Geplaatst in Bezinning

Vandaag ben ik gaan lopen..

Gepost op door readmarga

Zondagochtend, uitgeslapen en nog duffer dan toen ik mijn bed in dook. Alles is me teveel, de drukte en rommel in huis, mijn zoon die bij alles wat hij doet zingt en het geluid van de tv dat de kamer in schalt . Ik wil rust, rust in en aan mijn kop, rust in mijn lijf…
Ik snor mijn mp3 op, sportschoenen aan, weg hier!
Gewoon dom sjouwen, mijn gedachten de vrije loop laten en genieten van de natuur om me heen. Op het viaduct over de snelweg blijf ik, zoals altijd, even stil staan. Ik voel de kinderlijke behoefte om naar de auto’s te zwaaien en besluit dat dit een dag is om vooral gewoon te doen wat er in me opkomt… Enigszins gegeneerd steek ik mijn hand op, maar bij de eerste bestuurder die terugzwaait word ik enthousiast.. En dus sta ik, 30 lentes jong, in mijn eentje, op zondagochtend naar auto’s te zwaaien. Ik schiet in de lach om mezelf.
Als ik weer verder loop merk ik dat ik steeds harder mee begin te zingen met de muziek in mijn oren. Eerst is het nog een voorzichtig neuriën, maar ik voel een beestje in mij dat er eruit moet, dus zing ik mijn longen uit mijn lijf terwijl ik het viaduct weer afhuppel. De wandelaars en fietsers die zich ook buiten gewaagd hebben in alle vroegte glimlachen naar me. Ik vraag me af wat ze denken, maar besluit dat het me niet kan schelen. Vandaag niet…
Ik loop verder en concentreer me intens op de wereld om me heen. De dingen die je ziet als je niet afgeleid wordt door het snelle leven… Een grote struik vol met rozenbottels waaraan nog 1 roze roos hangt, als restant van de zomer die weer veel te snel voorbij was. Ik schop wat eikels en kastanjes voor me uit en al voetballend spot ik een reiger die een beetje verveeld in een sloot voor zich uit staat te staren. Die reiger vraagt zich vast niet af wat zijn doel hier op aarde is. Hij is er gewoon, staat daar maar te staan en denkt aan niks. Een groepje schapen ligt gezellig te knuffelen in het weiland. Verderop sjouwen wat koeien doelloos achter elkaar aan en ik snuif met mijn armen wijd de wereld nog wat meer in me op. Het zonnetje doet zijn best om door de mist heen te breken en ik glimlach bemoedigend naar boven. Of het geholpen heeft weet ik niet, maar hij breekt door en verwarmt mijn gezicht.
Ik besluit dat ik nog niet naar huis wil en ga even zitten om uit te rusten. Niet op een bankje maar midden in het nog vochtige gras. Ik trek de dopjes van mijn MP3 uit mijn oren en ervaar de tegenstrijdige geluiden. Voor me hoor ik de vogels fluiten, af en toe een paard briesen en verder eigenlijk vrij weinig. Achter me razen de auto’s voorbij over de snelweg. Om me heen zie ik niet meer dan uitgestrekt groen.
Mijn natte en koude kont doet me besluiten om toch maar verder te wandelen. Het is nog wel een stuk naar huis, ik ben inmiddels flink afgedwaald.
Maar het gevoel van vrijheid stroomt door me heen. Ik ben op weg naar niets, ik hoef niets… Ik ben alleen…

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik liep is van nu af aan een weg
Kijk me lopen, 7 sloten
Hoogste bergen andersom
Ik ben hoe dan ook gaan lopen
En ik zie wel waar ik kom

Marga, 2009

Geplaatst in Sprookjes

Er was eens een mooier vroeger

Gepost op door readmarga

Tijdens één van de “vroeger was alles beter” discussies die ik met ouderen regelmatig heb, kwam het onderwerp kindertelevisie ook weer eens voorbij… Vroeger, toen waren er nog eerlijke kinderseries.. Al dat geweld van tegenwoordig, waar zijn de troetelbeertjes, snorkels en sprookjes toch gebleven.. Dat maakt mekaar maar af, wat een voorbeeld voor de kinderen…
Eigenlijk was ik het er wel een beetje mee eens, totdat…

Mijn zoon kreeg van oma een cdrommetje met sprookjes. Leuk voor in de auto, gezellig tijdens lange ritten.
Wat nou gezellig en wat nou eerlijke kinderverhalen… Sneeuwwitje werd door haar stiefmoeder het bos in gejaagd met een jager op haar hielen die haar moest doden omdat ma niet meer de mooiste van het land was.
En toen dat niet gelukt was kreeg ze ook nog een heks achter haar aan (of was het nou de stiefmoeder vermomt als heks) die haar met een vergiftigde appel probeerde te vermoorden.
En dan eerlijke sprookjes? Hoe denk jij dat sneeuwwitje er na 7 jaar ademgebrek in die glazen kist uitgezien zal hebben? Vast niet zo mooi als toen ze erin ging…

Kleinduimpje werd met zijn broertjes en zusjes in het bos achtergelaten omdat pa en ma houthakker geen eten meer konden kopen. Tja, dan laten we toch gewoon de kinderen achter. Godzijdank dat het kind de tegenwoordigheid van geest had om stenen te strooien om zo de weg weer naar huis te vinden… Ik kom ook elke maand een stuk geld tekort, maar mijn kind achterlaten? Dan zet je toch op zijn minst eerst je echtgenoot de deur uit.

Hans en Grietje trof een zelfde lot. Grote concurrentie onder de houthakkers, er waren er teveel. Ook zij vonden de weg naar huis niet terug nadat ze waren achtergelaten door hun vader en stiefmoeder (daar is ze weer). Hans belandt in een kooitje omdat de heks hem wilde opeten.???? Hoe komen ze erop. Godzijdank belandt de heks uiteindelijk in de oven en loopt alles toch nog goed af. Behalve dan voor de heks, op de brandstapel ermee… (ken ik dat niet ergens van?)

Maar als klap op de vuurpijl: Roodkapje… Het arme onschuldige schaap dat in het bos gespot wordt door de grote boze wolf…
Diezelfde boze wolf die oma opkaant, in haar bed gaat liggen, roodkapje voor de gek houdt, ook opvreet en uiteindelijk op de bodem van het meer beland met zijn buik vol stenen. Kwaad met kwaad vergelden, gewoon hop, in de plomp met dat beest om later een wonderbaarlijke wederopstanding te beleven bij de drie biggetjes.. (Of zijn er meer grote boze wolven)
Eigenlijk gaat er aan het eind van elk sprookje in ieder geval iemand dood.

In die filmpjes van tegenwoordig slaan ze elkaar dan wel de hersens in, iedereen leeft aan het eind tenminste wel happily ever after…
Dus of het vroeger nou echt zoveel beter was?
Ik vraag me nu ook wel af of ik moet streven naar een sprookjeshuwelijk. Ben benieuwd wie van ons twee dan het eerste het loodje legt…

The End

Marga, 2010

Geplaatst in Thomas

Als de eerste dag van je leven

Gepost op door readmarga

Ook meteen de moeilijkste is…

Op 29 juni 2004 kwam je ter wereld.. Twee maanden te vroeg en twee maanden te klein. Wat schrok ik toen opeens de vliezen braken en het onaangekondigd zo ontzettend mis ging. Je kwam eraan en liet je door geen enkele weeënremmer meer tegen houden. Na een spoedbevalling van een uurtje keek ik een gigantisch kleine schreeuwlelijk aan. Waar komt die in godsnaam vandaan? Had ik nou zojuist een kind gekregen?

Je kwam ter wereld en huilde meteen je longen uit je lijf. En ik realiseerde me niet eens dat dat geweldig was. Je huilde, dus je ademde en beter nog… je leefde… Ik mocht je niet vasthouden of knuffelen, we hebben geen foto´s van je geboorte of van papa die de verbinding tussen jou en mij doorknipte, het moest allemaal snel en je was weg voordat ik het in de gaten had.
Papa ging met jou en de dokter mee. Het duurde een uur, het langste uur van mijn leven voordat pappa met een stralend gezicht terug kwam en me een foto gaf van jou. Mijn zoon, 1565 gram, 43 cm en zo lekgeprikt en aan slangen gelegd dat ik alleen maar vol verbazing
keek. Zo moest dat toch niet zijn? Dit was niet bepaald het beeld wat ik verwacht had te zien.

Ik ging douchen en twee uur na je geboorte mochten we eindelijk naar je toe. En daar… op neonatologie werd ik verliefd zoals ik nog nooit van iets of iemand had gehouden. Klein mensje wat had je het zwaar, inmiddels aan nog meer slangen, maar je lag zo vredig te slapen. Alsof het jou allemaal niet uitmaakte wat er was gebeurd. En ik… ik huilde, zoals ik nog nooit van mijn leven had gehuild. Het was voorbij. Daar lag dat kleine mannetje wat zo heerlijk trapte in mij, wat alles makkelijker en vrolijker maakte. Wat me deed glimlachen tijdens moeilijke vergaderingen, wat heftig trapte als Nederland scoorde tijdens de ek… daar lag mijn zoon. En
wat was je mooi. En mijn zwangerschap en die hele periode… een tijdperk… het was
voorbij…

Na de eerste schrik wende het snel. Je was gewoon mijn kindje, niets vreemds aan. Oké je was klein en ik kon nauwelijks iets van je gezichtje of kleine lijfje zien, en het waren de machines om je heen die je in leven hielden, maar je was gewoon mijn mannetje.
Je mocht na een paar dagen van neonatologie af naar de kinderafdeling. Wat je het meeste moeite kostte was ademen. Je deed het op zich prima, maar vergat het in je slaap regelmatig.
Je snoetje zat helemaal volgeplakt met stickers en klittenband en ik had er nog bijna niets van gezien. Al die mensen die na een paar dagen weer vertrokken met een kindje in de maxicosi en ik dacht elke keer, wanneer mogen wij nou eens een keer…
Leren drinken was de laatste uitdaging, maar ineens leek je het licht te hebben gezien. En toen ging het snel. Van 1 hele fles per dag, naar ineens allemaal. En toen kwam het verlossende woord… we mogen naar huis.
Op 4 augustus 2004 waren wij degene die met een maxicosi naar binnen stapten en we kregen de grijns niet meer van ons gezicht toen we met zijn drieën het ziekenhuis uitliepen. Vanaf dat moment was je eindelijk van ons.

7 augustus 2008
Klein, lief, mooi mannetje. Vier jaar ben je inmiddels. Vier jaar geleden is het dat je in je glazen huisje lag en ik alleen maar durfde te hopen dat je in leven bleef. Ik durfde niet eens te denken aan de toekomst en hoe die er voor jou uit zou zien. Hoeveel je aan je snelle start zou over houden, het kán toch niet waar zijn dat jouw kleine lijfje en hersentjes zich normaal zouden ontwikkelen. Regelmatig ben ik uit mijn overpeinzingen geschrokken door een alarm wat er achter me afging. En ik realiseerde me toen dat we er nog lang niet waren.
Nog dagelijks denk ik aan de eerste weken van je leventje. De angsten, het verdriet, de geur van alcohol, de loodzware reizen op en neer naar het ziekenhuis en de pijn die het deed om jou zo te zien lijden…
Nog dagelijks ben ik dankbaar dat ons verder leed bespaard is gebleven. Je bent voor honderd procent gezond verklaard en loopt in niets achter.

Vier jaar ben je geworden zonder al te veel problemen. Af en toe wat benauwd, af en toe was de gebruiksaanwijzing moeilijk te volgen, maar we hebben ons er doorheen geslagen met zijn drietjes. Maandag a.s. begint voor jou, voor ons, een hele nieuwe, spannende fase. Maandag ga je voor het eerst naar school.
Hoe zal het gaan, hou je het vol en zullen we nu dan wel iets gaan merken van de kleine hersenbloeding die je hebt gehad? “Mevrouw, het gaat goed met uw zoontje, maar we kunnen nu niet voorspellen welke problemen hij op school nog tegen gaat komen”. Alle rampscenario’s zijn destijds met ons besproken.. “Hou er rekening mee”. Tot op heden is er niks van uitgekomen, hopelijk keert het tij niet.
Je zal je wel redden daar, je doet het tot nu toe allemaal prima.
En ik ben trots, zo ontzettend trots op alles wat je kan en doet.

Vandaag keek ik naar buiten en je keek terug. Je stak je hand op, zwaaide en draaide je weer om..

Dag mama, ik hou jou

Je komt er wel, mijn kleine grote man…

Marga, augustus 2008

Geplaatst in Borsten

Borsten

Gepost op door readmarga

Wat is dat toch met borsten? De meest besproken en aangestaarde stukken vlees (vet eigenlijk) ter wereld. Waarom zijn mannen dol op borsten? Alleen omdat ze ze zelf niet hebben, het toppunt van vrouwelijkheid zijn of omdat ze zo gezellig op en neer wippen tijdens het lopen?

Zelf stond ik in de goede rij toen ze werden uitgedeeld. En met mijn 1.58 m is het echt niet nodig om mij op borsthoogte aan te kijken. Toch zijn mijn ogen (die in mijn hoofd zitten) nog vaak moeilijk te vinden. Zonder gêne wordt er uitgebreid 40 cm lager gestaard. En wat is er dan te zien dat zó enorm de aandacht trekt. De ronding, het vermoeden van een tepel?
Ja, een t-shirtje staat nét iets leuker als het een beetje gevuld is en als ik iets van een man gedaan wil krijgen kan een perongelijk (tuurlijk…) onstane inkijk nét dat laatste zetje geven. Maar wat is er verder het voordeel van?

Probeer maar eens een leuke bikini te vinden die niet aanvoelt alsof je 2 pakken suiker aan een klein touwtje om je nek hebt bungelen. Bh’s kosten een godsvermogen als je niet in de gangbare 75B past en om blousjes dicht te kunnen krijgen moet je 3 maten groter kopen zodat de schoudernaden op je ellebogen hangen. Met kleding moet je áltijd opletten. Teveel inkijk is niet zakelijk, te hoog gesloten shirts maakt massief en een te dunne bh in combinatie met een dun shirt bij koud weer zorgt helemaal voor teveel afleiding.
Met sporten valt het niet mee om de sinaasappels ín het net te houden en daarbij doet het ook gewoon pijn. Schouders en rug hebben het enorm te verduren waardoor je eigenlijk wel verplicht bent om als contragewicht een grote kont te kweken… (Misschien was de oorspronkelijke spelling ook wel kontragewicht)
En dan heb ik het nog niet eens gehad over zwangere borsten en borsten van net na de bevalling. Cup 85E groeit gezellig uit tot een flinke G, zakt spontaan een paar cm en met een beetje pech verliezen je tepels hun hooghartigheid en staren vanaf dat moment treurig naar de grond.
Na de bevalling dienen “je jongens” voornamelijk als voedselvoorziening. Ongelofelijk dat die, tot dan toe vrij nutteloze lastige dingen, ineens je baby’tje in leven kunnen houden. Maar het is niet alleen pais en vree met de borstvoeding. Keiharde strandballen die prachtig rechtop blijven staan als je op je rug ligt, maar zoveel pijn doen dat je zou willen dat ze ook een leeglooptuutje hadden. En manlief is pissig omdat je borsten vanaf dat moment ook verboden terrein zijn.
En dan het moment dat de zwaartekracht er grip op krijgt en je prachtige volle rondingen degraderen tot een ballonnetje dat iets te lang in de zon heeft gehangen. Mannen krijgen borsten op latere leeftijd, vrouwen krijgen theezakjes…
Wat een vooruitzicht…

Borsten vervelen voor een man schijnbaar nooit. Elke dag worden ze eerder begroet dan ik en elke dag wordt weer geprobeerd om er een poppetje van te boetseren. Er word geknepen en gevoeld door de twee mannen in mijn huis. Hoe klein mijn zoontje ook is, mamma’s borsten zijn enorm leuk speelgoed. Je kan er je handjes tussen frummelen en ze gebruiken als warme kussentjes. Goed beschouwd blijven mannen dus ook op dit punt kinderen. De borsten van je eigen vrouw blijven een feestje om aan te zitten en mee te knuffelen, de borsten van andere vrouwen (of andermans vrouwen) blijven prachtig om naar te kijken. Hoeveel borsten de man ook ziet op een dag, elke borst is weer nieuw en elk decolleté wordt weer uitgebreid aan een visueel onderzoek onderworpen. Of de vrouw die eraan vast zit nou wel of niet aantrekkelijk is.

Het blijft voor mij een groot raadsel wat de magie is rond de rondingen van een vrouw. Borsten bieden kennelijk troost, warmte, blijdschap, afleiding, nieuwsgierigheid en niet in de laatste plaats opwinding en dat maakt ze officieel het meest veelzijdige stukje lichaam.
Overigens geldt bovenstaande alleen voor “borstenmannen”. Er schijnen namelijk ook “billenmannen” te zijn die weer plat gaan voor een goeie kont in een spijkerbroek. Maar dát is weer een héél ander verhaal.
Ik moet, na het schrijven van dit stukje tekst, concluderen dat ik best blijer met ze mag zijn. Ik geniet er nog maar even van nu alles nog rechtop staat en zijn oorspronkelijke volume nog heeft. Je weet tenslotte maar nooit wat de toekomst brengt…

Marga, juli 2009