Geplaatst in Thomas

Gisteren en vandaag

Gepost op door readmarga

Het was toch gisteren dat ik je hartje voor het eerst zag kloppen op de echo en wist dat je in aantocht was?
Het was toch gisteren dat ik voor het eerst over je harige rugje aaide in je glazen huisje en ik je na 5 lange weken eindelijk mee naar huis mocht nemen?

Het was toch gisteren dat je je eerste voorzichtige stapjes zette, je eerste woordjes brabbelde en voor het eerst uit je schoentjes groeide.

Het was toch gisteren dat ik je voor het eerst naar het kinderdagverblijf moest brengen en ik vreselijk verdrietig was omdat ik je weer in vreemde handen moest achterlaten.

Het was toch gisteren dat ik op mijn vrije donderdag en vrijdag ’s ochtends een heet lijfje in bed voelde kruipen en we samen naar de teletubbies keken in bed onder het genot van een boterhammetje en een warme fles pap.

Het was toch gisteren dat we achter je aan renden om je te leren fietsen en het was toch ook gisteren dat we je letters leerden door er namen aan te hangen… de m is van mama…”En Marga” zei je dan trots…

Het was ook gisteren dat je bang en onzeker aan mijn hand de school binnenliep op weg naar weer een nieuw avontuur en ik thuis jouw tranen van me afschreef. Je was zo verdrietig en je had er zoveel moeite mee en elke ochtend moest ik je weer uitleggen dat je niet meer naar oma zou gaan en dat school er nu bij hoorde…

Je genoot uiteindelijk van je 2 kleuterschooljaren en nam met veel verdriet voor de zomer afscheid van je liefste juf die ook nog eens naar een andere school zou vertrekken.

Het was gisteren dat de 6 vrije weken zich oneindig voor ons uitstrekten…

Het was vandaag dat ik je voor het eerst naar groep 3 bracht…

Geen kleuter meer. De klassen zitten aan de andere kant van de school en we moeten een andere deur in. Je leidt ons naar je klas, want jij weet waar het is.

Keurige tafeltjes naast elkaar met een tekening van jou erop en je naam. Naast je zit een enorm groot kind dat ik niet ken. Wat lijk je klein naast hem. Ter begroeting laat hij een grote boer in je gezicht en ik wil je het liefst meteen weer mee nemen. Geen kring meer in de klas waar ik je ’s ochtends voor mijn werk nog even kan voorlezen. Er is niet zoveel speelgoed meer te vinden en buitenspelen doe je alleen nog in de pauze. Een aantal van je vriendjes is achter gebleven in groep 1, anderen zitten in een andere groep 3. Ik kijk rond en zie maar een paar bekende gezichten. Ook de ouders met wie ik een goed contact had zijn verdwenen. Je zit keurig achter je tafeltje tegenover het bureau van je nieuwe juf en hebt er veel minder moeite mee dan ik. Je verheugt je enorm op de wondere wereld van het lezen en schrijven, je bent er klaar voor!

Meer dan ik geloof ik.

Lopend naar huis in de druilende regen is het zomergevoel ver te zoeken. En ook nu, eenmaal thuis, net als twee jaar geleden, schrijf ik mijn gevoel van me af…

Mijn kleine mannetje wordt groot…Kan iemand de tijd even stil zetten? Héél eventjes…

Marga, aug ‘10

Geplaatst in Liefde

El O Vie Ie

Gepost op door readmarga

In de auto op weg naar huis met mijn grootste trots naast me op de bijrijderstoel voel ik me volmaakt gelukkig.
Heerlijk vind ik het, rijden in het donker met mijn eigen muziek en mijn kereltje die verwoedde pogingen doet om de tekst mee te zingen. Dat heeft hij van mij, teksten zijn altijd belangrijk voor me geweest. Ik kan pas van muziek genieten als ik weet waar de tekst over gaat.
Bijna alle liedjes gaan over de liefde.. Onbeantwoorde liefde, liefde die gelukkig maakt en liefde die pijn doet. Liefde die eigenlijk al geen liefde meer is en liefde die niet mag bestaan.

“Zij is 15 en dus jong en ik de 20 al voorbij, ze is te jong voor mij, veel te jong voor mij”, zingen Nick en Simon.. “Mamma, ik ben te jong voor Esmee hè”… “Ja lieverd, je bent te jong voor Esmee.” Esmee is ons buurmeisje van 15… En op die leeftijd maakt een verschil van 11 jaar toch echt wel veel uit. Misschien komt het later goed. Als T. 24 is en zij 35… Ondertussen houdt hij hoop.
Heerlijk hoe hij nu al bezig is met de liefde. Al is het maar de liefde voor zijn moeder. “Ik hou zoveel van jou mama, jij bent de allerliefste mamma van de hele wereld”… “Later gaan wij trouwen”. Ik hoop dat het zo blijft. Dat er geen moment kom dat ik van mijn voetstuk val. Al komt er vast een moment dat hij zijn hart weggeeft aan iemand anders en mama op de tweede plaats komt. Dat hoop ik tenminste…

Ik leef op liefde, voor mij is er geen leven zonder liefde. Ik geloof in prinsen in prinsessen, in violen en haardvuren, in berenvellen, glaasjes wijn en een happy end. Een vriend zei me ooit: “Donder toch eens een keer van die roze wolk, die wolk bestaat niet”. Ik vind van wel. Ik creëer die wolk, hou vast aan mijn illusies en steek mijn kop in het zand als het soms allemaal zo anders gaat dan je hoopt en verwacht.
Knuffel mijn geliefden nog even extra op tijden dat het tegen zit en hoop en probeer daarmee alle pijn en teleurstellingen te verzachten.
Ik geloof in de helende werking van de liefde.
Laat mij dan maar een struisvogel zijn, laat mij The Real World dan maar negeren.. Ik wil het niet anders.
Er is al zoveel ellende, de wereld is zo groot…de tijd die we hebben te kort.
Soms is mijn wereld klein, zo klein als mijn hart.
Zo klein als liedjes zingen met mijn grote kleine liefde in de auto…

Leve de liefde
Leve het leven
Schaarse momenten van geluk
Duren vaak maar even

Marga, 2009

Geplaatst in Eenzaamheid

Eenzaamheid

Gepost op door readmarga

Hij stond in de supermarkt in de rij. Zijn boodschappen zaten in het mandje wat voor hem op de grond stond en zijn blik dwaalde af naar de drukte om hem heen. Kinderen zeurden, ouders zuchtten en de kerstversiering aan het plafond maakte het een nog hysterischer geheel. De rij voor hem werd maar langzaam korter. Karren vol met boodschappen vulden de rij, de kassamevrouw scande en de kassa piepte onafgebroken. Mensen wachten ongeduldig op hun beurt.
Zijn gedachten dwaalden af naar de tijd dat hij één van hen was. Zijn jongste zoon in het stoeltje in het karretje, zijn dochter´s handje in de zijne. De kar gevuld met de kerstboodschappen en twee weken vakantie in het vooruitzicht. Hij voelde weer de blijdschap die hij destijds had gevoeld. Samen warme chocolademelk drinken bij de kerstboom, de blije kindergezichtjes bij het openen van de cadeautjes… Het leek allemaal alweer zo lang geleden.
“Meneer, spaart u ook airmiles?”… De stem van de kassamevrouw bracht hem weer terug in het heden. “Nee dank u”, mompelde hij, terwijl hij de diepvriespizza in zijn plastic tasje stopte.
“Prettige feestdagen meneer”…. Hij bedankte haar, wenste haar hetzelfde, maar wist ook dat de feestdagen voor hem niet prettig meer waren.
Toen zijn kinderen in een ander land wilden studeren had hij hen alle goeds gewenst. Zijn vrouw had er veel verdriet van gehad, maar hij vond dat ze moesten doen wat hen gelukkig maakte.
En ze hadden elkaar, zijn grote liefde en hij. Daar kwam niets of niemand tussen. Hij verheugde zich op een lang leven samen. Een jaartje moest hij toen nog voordat eindelijk zijn pensioen begon. Ze hadden er lang op gewacht. Hun hele leven hadden ze zuinig aan gedaan, niets teveel uitgegeven. Als zijn werkende leven ten einde was zouden ze gaan genieten.
Op reis, samen, maar ook vaak op bezoek bij de kinderen. Dat was er nog steeds veel te weinig van gekomen. Hij wilde zoveel, met haar, zijn vrouw.
Toen hij op een ochtend wakker werd van de wekker die maar bleef afgaan werd hij kwaad op haar omdat ze de wekker niet uitzette. Hij gaf haar een duw om haar tot actie aan te zetten.
Er volgde geen hand die een klap gaf op de snoozeknop. Ze werd niet wakker…

Alle plannen die ze hadden, alle toekomstdromen die ze samen deelden, ze werden hem wreed ontnomen die nacht dat zij besloot te gaan. Hij voelde zich in de steek gelaten en nog altijd machteloos woedend op haar omdat ze hem niet had gewaarschuwd. Ogenschijnlijk kerngezond ging ze die avond ervoor naar bed, zette zoals altijd de wekker en viel in een diepe slaap die nooit meer op zou houden.
Waarom?
Het was nu 10 jaar geleden, maar hij had er nog altijd geen vrede mee.

Nu had hij eindelijk het leven wat hij zo graag wilde. Hij hoefde niet meer te werken, hij had zeeën van tijd. Maar niemand om die tijd mee te delen. Niemand om de kerst mee te vieren.

In stilte benijdde hij de gezinnen die lachend naar huis terug liepen, op weg naar gezellige feestdagen samen… Hij had spijt dat hij niet eerder van zijn leven was gaan genieten. Altijd alles maar uitstellen in de veronderstelling dat ze nog tijd genoeg hadden. Had hij toen maar geweten wat hij nu weet…

“Hoe lang nog voordat ik haar achterna ga en we eindelijk weer samen zijn?”

Marga , januari 2009

(Gebaseerd op de man met de diepvriespizza die op kerstavond in de rij achter me stond en een collega die vorig jaar plotseling in zijn slaap overleed, een paar maanden voordat hij met pensioen zou gaan…)

Geplaatst in Mama

De ochtend…

Gepost op door readmarga

6.45, De wekker gaat… Heerlijk, deze is nog niet voor mij… Ik voel halfslapend hoe mijn echtgenoot uit bed sluipt en zachtjes de deur achter zich sluit. Ik heb nog een half uur zalige doezelrust in het vooruitzicht… Ik zak langzaam weg… voor 5 heerlijke minuten…
Papaaaaaaaah, ik kan mijn sloffen niet vinden…
Sssst, mama slaapt nog…
OH JA DAT WAS IK VERGETEN PAPA!
Mamma slaapt dus niet meer… die is inmiddels klaarwakker. Zucht.. Hoe lang heb ik nog…
Toch nog 20 heerlijke minuten warm onder mijn dekbedje.. Ik hoor de regen roffelen op onze schuine dakramen…
Ik krul me nog even op en zak weg in een soort van droom…
Een droom waarin ik gestommel hoor op de trap en het kraken van het laminaat op de overloop, daar waar we waterschade hebben gehad…
Godgloeiende.. hoe laat is het…Kunnen jullie nou niet voor 1 keer gewoon zach…
Shit, ik moet er nu ook uit…
T. is inmiddels voorzien van brood en melk en ik stommel met dikke ogen richting keuken.. Onderweg kom ik langs de spiegel in de gang.. Een weinig hoopgevend beeld kijkt terug. Nee hè, tis weer zo’n dag…
Na het wegwerken van mijn ontbijt en wakker worden met de Backyardigans op Nick jr stommel ik weer terug naar boven. Waarom voelt half 8 opstaan tegenwoordig als midden in de nacht… De klok is nog niet eens terug gezet (vooruit met voorjaar, terug in de winter) en het is nu al zo donker.. Jesses, dit gaat alleen nog maar erger worden… Ik voel hoe de winterdepressie nu al een plekje aan het veroveren is…
Gelukkig kan ik in de winter wakker worden met de kunstmatige zon en vogels van mijn Wake-up light… Krijg ik tenminste nog een beetje het lentegevoel.
In de douche steek ik mijn kop onder de kraan en plens het ijskoude water in mijn gezicht. Heerlijk weer lang haar, föhnen hoeft niet meer, dus ik hoef er weinig aan te doen. De wallen zijn inmiddels weer tot normale proporties geslonken en ik zie er weer enigszins ongekreukt uit. Lang leve het vrouw zijn en ik eer elke ochtend degene die make-up heeft uitgevonden.
Na een beetje rommel op mijn gezicht lijkt het weer wat.
Ik kus manlief een goede dag en kleed me aan.
Inmiddels heb ik ook T’s kleren naar beneden gegooid en wacht in spanning af hoe binnenstebuitenachterstevoren de creatie vandaag is geworden.
Eenmaal beneden word ik blij verrast… Alles zit bijna op de goede plek… Ik hoor een monoloog aan over de ontdekking dat sokken geen linker en rechter hebben, maar dat je wel goed op moet letten dat de hak niet aan de bovenkant zit.. Dát heeft de juf me geleerd..
Fijn schat, mama is nog een klein beetje duf, dus ik heb eigenlijk bijna niet, of eigenlijk helemaal niet, goed geluisterd…
Gelukkig maakt dat voor T niet uit, die heeft de cursus ‘hoe zie ik of ik mijn publiek nog wel boei’ nog niet gehad. Heerlijk kinderen…
Ik hijs het hele zooitje in de auto.. Mijn tas, die van T met fruit, brood en drinken, geld voor de overblijfjuf, een boek omdat het kinderboekenweek is en jip en janneke spullen omdat het jip en janneke week is naast de kinderboekenweek, de boekenbas met het leenboek van school die je een week mag houden om voor te lezen en alle presentatiespullen voor de ateliermiddag die ik deze middag houdt op mijn werk. En dan nog vragen mensen me waarom ik elke dag 5 euro parkeergeld betaal en niet gewoon met de trein kom…
Anyhow, we komen keurig op tijd in de klas, T zoekt zijn stoeltje en we gaan samen even puzzelen of wat bouwen.. 15 Minuten totale rust en ontspanning, een hoogtepunt van de dag. Als de bel gaat sta ik al op het schoolplein want ik wil graag wegrijden voordat iedereen hetzelfde plan heeft. En ik heb om 9 uur een vergadering, dus ik moet op tijd zijn.
In de wijk rij ik bijna een paar klaarovers omver, slalom ik om de volgeladen fietsen met moeders en kinderen en negeer ik wéér bijna de 30 km zone… Ik ben hier al eerder bekeurd, dus tandje terug maar.
Over de snelweg is al lang geen optie meer sinds de N50 en de file een innige relatie zijn aangegaan…
Binnendoor dus maar. Tot halverwege gaat het lekker voorspoedig. Opeens staat het stil… De regen komt met bakken uit de lucht en mijn ruitenwissers kunnen het bijna niet aan… Er zal er wel weer 1 te laat geremd hebben.. Ongelukken zijn hier echt aan de orde van de dag.
Gelukkig had ik haast…
Ik besluit mijn Stephen Covey (7 Habits of highly effective people) training even op te roepen… Gaat het sneller als je je druk maakt, als je je opfokt? Lost de file op als je zit te vloeken en te tieren? Of kun je beter je energie sparen en gewoon afwachten… De keuze wat mij betreft is gevallen op het vloeken en tieren om daarna te besluiten dat Stephen toch wel gelijk had en het écht niet sneller gaat.
Zucht… ik kom weer mega te laat…
Ik zet een muziekje aan en kijk naar wat er om me heen gebeurd. De lucht is bijna zwart. Ik zie mensen voorovergebukt gehuld in een regenpak tegen de wind in trappen en realiseer me dat het altijd nóg beroerder kan. De persoon staat niet in de file.. dat dan weer niet.. Maar ik zit lekker droog binnen en heb mijn lievelingsmuziek aan… Ik zing wat mee en maak in mijn hoofd plaatjes van mijn omgeving. Remlichten, auto’s die schuifelend vooruit gaan, ruitenwissers die heen en weer zwiepen, bomen die nu al schudden om hun natte bladeren kwijt te raken… Het is herfst en het is te zien.
En ik kom echt mega te laat…
Als ik het klokje op mijn dashboard 9 uur zie aangeven ontspan ik wat.. Op tijd komen is geen optie meer.. Ik sms mijn projectleider dat ze maar zonder mij moeten beginnen.. Het is niet anders…
Eigenlijk is dit gevoel ook best lekker.. Ik heb nu de tijd… en schuifel langzaam met de meute mee richting kantoor.
Als ik langs het ongeluk kom krijg ik kippenvel… Twee kapotte auto’s en de regen die neerklettert op de onfortuinlijke eigenaren… Ik voel me even maf gelukkig dat ik het niet ben.. Ik zit droog, ik heb mijn muziekje en mijn kindje zit veilig op school.
Wie maakt me wat eigenlijk, dan kóm ik maar te laat…
Ik parkeer de auto bij kantoor en loop met mijn schrijfmap en mijn armen vol met spullen naar binnen… 10 Mensen kijken me aan met een je-bent-te-laat-blik… En ik? Ik kijk met opgeheven hoofd terug… Ik ben een werkende moeder, er stond file, ik heb mijn best gedaan en ik ben te laat… Deal with it!

Marga, 2010

Geplaatst in Relatie, Tunnelvisie

Tunnelvisie

Gepost op door readmarga

Ik las laatst een artikel over het verschil in “dingen zien” tussen mannen en vrouwen.
De uitleg waarom mannen nooit iets kunnen vinden. Een openbaring wat mij betreft, want ik had een antwoord op een dagelijks terugkerende ergernis.

Zoeken is voor de man meestal niet meer dan: Ik werp een blik, kan het niet vinden, beschuldig vervolgens mijn vrouw/vriendin van opruimen om daarna de cruciale fout te maken door haar te vragen om dan vooral zélf maar te constateren dat het er écht niet ligt.
Fout, fout, fout, want het ligt er natuurlijk gewoon wel. Vrouw/ vriendin heeft niks kwijtgemaakt c.q opgeruimd en eind van het liedje is (natuurlijk) dat zij gelijk had en hij niet.

Inmiddels ben ik er achter dat deze, laten we het maar even afwijking noemen, eigenlijk helemaal geen afwijking is, maar slechts een genetisch bepaalde eigenschap.
Mannen hebben tunnelvisie. Zij zien niet meer dan wat er recht voor hun neus staat en kunnen minder om zich heen kijken dan vrouwen.
Waarom?
Omdat ze dat in de oertijd nodig hadden voor de jacht. De vrouw bewaakt het nest, kijkt daarbij 360 graden om zich heen om de kindertjes (of wat dan ook) te beschermen tegen indringers en bedreigingen.
De man loopt intussen met blik op oneindig achter een hert aan te rennen in de hoop daarmee te voorzien in de avondetenbehoefte.
Hij moet zich daarbij niet laten afleiden door zijn omgeving, want dat ene hert, dat is belangrijk.

Prachtige verduidelijking van het mannelijke brein en zo logisch.. De arme schatten kunnen er niets aan doen, ze zien het gewoon niet. Dit geldt overigens dan ook denk ik voor spullen op de trap waar nog net niet een bordje “Ik moet mee naar boven” bij staat.
Inmiddels kent mijn lief deze theorie ook en daar wordt dus behoorlijk misbruik van gemaakt. “Wil je me helpen, ik kan het niet vinden en daar kan ik helemaal NIKS aan doen.”

Toch is het raar dat deze tunnelvisie blijkbaar alleen niet mee is geëvolueerd als het gaat om dingen vinden en zoeken.
Want in gesprek met het ene hertje wordt er toch zeker wel gekeken naar andere herten die voorbij dartelen. Voortdurend wordt de afweging gemaakt of dit het hert is wat de aandacht verdient of dat er niet beter achter dat andere sappige exemplaar aangelopen kan worden.

Mooie theorie dus, maar het geldt blijkbaar niet voor alles.
En gelukkig maar.. Blind zijn voor je omgeving is namelijk helemaal niet leuk. En het idee van tunnelvisie op mijn persoontje geeft me ook een behoorlijk claustrofobisch gevoel eerlijk gezegd.

En dus blijf ik maar gewoon met liefde de boter, sokken, die éne blouse en andere artikelen zoeken voor mijn lief en lekker om mij heen kijken..
Wat hij mag, mag ik ook….

“Ik kan er niks aan doen schat, het is in de oertijd al bepaald dat ik een breed gezichtsveld heb”

Marga, 2010

Geplaatst in Facebook

Piet

Gepost op door readmarga

“Piet” was duidelijk op zoek. Hij had me gevonden op Facebook, liet zich in het geheel niet uit het veld slaan door het woordje ‘getrouwd’ op mijn profiel en had interesse. Ik hoefde me niet af te vragen waarin hij precies interesse had. Piet had namelijk een duidelijke openingszin: “Jij bent geil zeg, echt een droomvrouw”. Over zijn intenties liet hij in ieder geval geen twijfel bestaan en hij had blijkbaar goed opgelet bij de cursus: “Wees duidelijk en direct”. Een openingszin kan het eigenlijk ook niet genoemd worden, het was namelijk de enige zin in het privémailtje wat ik out of the blue ontving.

Na een grondige inspectie mijnerzijds kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat ik toch echt kleren aanhad op mijn profielfoto en er geen onderdelen uitvielen her en der.

Evengoed nieuwsgierig geworden nam ik een kijkje op zijn profiel en deed de gebruikelijke quickscan. Gescheiden en een stúk ouder dan ik. Voetbalfan, gróót minpunt, roker, nog een minpunt, bijna alleen maar vrouwelijke vrienden en een uitstraling die op zijn zachts gezegd geen warme gevoelens opriepen… min min min… Dit beloofde niet veel goeds voor Piet.

Netjes als ik ben heb ik hem bedankt voor zijn compliment en ondertekend met een nuffig ‘groetjes’ in de hoop dat ik daarmee duidelijk genoeg was. Helaas was Piet duidelijk niet van de omwegen en deze hint werd dan ook niet begrepen. Wat volgde was een riedel tekst die ik hier niet zal herhalen. Kim Holland zou er rode oortjes van krijgen. Denken mannen in het algemeen dat vrouwen hier warm van worden of trof ik gewoon de enige malloot in facebookland die denkt dat er werkelijk vrouwen zijn die hier serieus op in gaan. Misschien bestaan die vrouwen ook wel en ben ik gewoon zo’n muts die nog gelooft in het leren kennen van iemand alvorens over te gaan tot het over en weer uitspreken van allerlei bed-,bos- of keukentafelwensen.

Ik hád Piet natuurlijk gewoon kunnen blokkeren, maar de nieuwsgierigheid naar het “waarom” nam de overhand. Ik vroeg Piet daarom of hij werkelijk dacht op deze manier weer aan de vrouw te komen. Deze vraag kwam voort uit een plichtsgevoel naar de andere vrouwen die hij na mij ongetwijfeld nog op eenzelfde manier zou benaderen, maar ook uit een soort medelijden met deze man die het zo ontzettend niet begreep. En Piet weer aan de vrouw was weer een wanhopige (en een in dit geval zeer vervelende) vrijgezel minder.

Ik legde Piet uit dat vrouwen liever horen dat ze ‘mooi’ zijn, in tegenstelling tot de plattere benamingen die hij koos, en dat zijn uitbundige beschrijvingen van alles wat hij zou willen doen met de vrouw in kwestie ontzettend op de lachspieren werkt.

Een tijdlang hoorde ik niets van Piet…

Tot ik, een paar weken later, ineens weer een mailtje van hem kreeg.

“Ik vind je zo mooi. Ik zou graag voor je willen zorgen, je willen liefhebben en een bossie zelfgeplukte blommen aan je willen geven”

Misschien had ik bij mijn uitleg ook een spellingscursus moeten doen…

Mochten er facebookende vrouwen zijn die dit lezen en denken “dat bossie blommen is mij ook al een keer aangeboden”… Sorry, sorry sorry… deze man is niet meer te redden… Maar wees blij, de visualisaties die ik had bij zijn andere mails zijn jullie bespaard gebleven. En neem van mij aan, dat is iets om heel erg dankbaar voor te zijn…

Marga, 2010

Geplaatst in Liefde

Het land waar grote mensen wonen

Gepost op door readmarga

Vandaag hield ik nieuw en vers leven in mijn handen.. Twee weekjes oud, letterlijk vers van de pers en zo mooi en onschuldig dat mijn gedachten even wegdwaalden toen ik de oogjes van dat kleintje in mijn armen langzaam zag sluiten.

Het vertrouwen, vreemde handen die haar vasthielden, maar ze was zich op geen enkele manier bewust van haar omgeving. “Ik lig hier, hoor een hartslag, voel af en toe een kusje op mijn zachte zwarte haartjes, het zal wel goed zijn.”

Wanneer komt in je leven het omslagpunt dat dat rotsvaste vertrouwen in je omgeving verandert in wantrouwen. Wanneer komt het moment dat zorgen vaak de overhand krijgen.

Wanneer is die volwassenheid erin geslopen en de kinderlijke onschuld eruit.

Wanneer veranderde ik van buurmeisje in buurvrouw en hoe lang is het eigenlijk geleden dat er niemand was die iets van me wilde of dat ik geen verantwoordelijkheden had. Sinds wanneer word ik eigenlijk geacht volwassen te zijn?

Af en toe vertrok haar gezichtje even.. Waar denk je aan kleintje? Maar haar gedachten zijn nog leeg, haar hoofdje nog niet gevuld met toekomstdromen, verwachtingen, altijd maar meer willen… Het enige wat telde voor haar was het hier en nu… Genoeg gegeten, nu lekker slapen. Ik sloot mijn ogen met haar mee en genoot. Maakte mijn gedachten net zo leeg en mijn wereld net zo klein als de hare.. Even niks…

Welkom op de wereld kleintje…

Marga, 2011