Geplaatst in Den Haag, Divers, Thuis, Toekomst

Streekpost

Vanaf het moment dat ik weet wat een brievenbus is en dat er een verschil bestaat tussen streekpost en overige bestemmingen ben ik heel trouw geweest in het sorteren. Ik heb altijd visioenen van een totaal overspannen postmedewerker die ingehuurd is voor overige bestemmingen en ineens een kaartje moet verwerken waarvan de bestemming dicht bij huis ligt. Volledig in paniek…
Overige bestemmingen was voor mij mijn hele leven alles buiten de postcodegebieden 7000 en 8000. Dat zit erin gebakken, dat is altijd zo geweest. Tot nu.

Ik ben verhuisd.

Mijn familie en vrienden (op eentje na) belandden bij het schrijven van de verhuiskaartjes op de grote stapel overige bestemmingen. De stapel streekpost omvatte slechts twee kaartjes. Een vriendin en mijn nieuwe schoonvader. Omgeving 2000 is nu mijn thuis, het netnummer 038 werd 070.

In voormalig huisje weltevree prijkt nog steeds het bord: Te koop. Dat houdt automatisch in dat het huis aangekleed moet blijven en verhuizen niet meer was dan iets meer kleding meenemen en wat onmisbare spulletjes. Ik stapte op zomaar een doordeweekse dag met een koffer met kleding in de auto en stapte twee uur later hier weer uit. En toen was ik verhuisd. Geen afscheidsmoment van mijn huis, geen groot vaarwel…

Gaandeweg deze verhuisvakantie zijn er toch wat meer meubels hierheen verhuisd (‘schat, mijn spullen zijn gewoon mooier dan de jouwe’) en is mijn huis langzaam ontmanteld. Ontdaan van haar spullen en haar ziel. Geef mij maar de quick and painless variant. Pleister met 1 ruk ervan af, even janken en weer door. Nu trekt het haartje voor haartje los en voel ik elk pijnlijk stapje in dat proces. Het wordt minder en minder mijn huis. Dat is goed, mijn toekomst is hier bij hem, maar dat de plek waar ik mezelf weer heb teruggevonden, nu afgedankt en uitgekleed achterblijft doet me zeer. Ze verdient meer.

De komende tijd zal ik er wekelijks slapen. Zolang ik de verantwoordelijkheid hou voor haar, blijf ik werken in 038. En kan ik kaartjes sturen naar de mensen die ik liefheb en blijft 8000 gewoon nog even streekpost. En hoe veilig dat ook altijd heeft gevoeld, ik hoop dat ik snel mijn nieuwe thuis, volledig mijn nieuwe thuis mag noemen. Zonder gereis, zonder versnippering en zonder tas inpakken. Volledig met hart en ziel op één plek.

Ik laat nu twee mannen achter als ik hier vertrek.

Home is where the heart is. Dat voel ik elke keer als ik hier de deur dichttrek. Bij hen ben ik thuis. Met veel vertrouwen beginnen we met zijn drietjes aan onze nieuwe start.

Marga, 11 augustus 2016

20160811_134348.jpg

Geplaatst in Divers

Tjilp

Omdat ik vanmiddag kijkers kreeg voor mijn woning had ik een drukke ochtend. Tuinen schoffelen, buitensporig groen weghakken en alles binnen natuurlijk fris en fruitig maken. Lekker de ramen open, frisse buitenlucht naarbinnen laten, je kent het wel. Tijdens het poetsen hoorde ik voortdurend een vogel heel hard tjilpen. Constant hetzelfde monotone tjilp tjilp. Knetter werd ik ervan. Waar ik ook was, buiten, in de woonkamer of op zolder, constant dat keiharde tjilp tjilp.

Na de poets, werken en een gezellig hapje eten kom ik vanavond moe maar voldaan weer thuis. Ik zet serieus één stap over de drempel en hoor het weer. De tjilp tjilp was inmiddels een TJILP TJILP! geworden en ik zag de slapeloze bui al hangen met dat £¥₩£@# geluid onder mijn slaapkamerraam. Ik ging dus op onderzoek uit.
Ik trok aan takken, rammelde aan struiken  en volgde het geluid… En ineens dacht ik, het komt van beneden. Ik kijk achter de loungeset en twee knipperende bruine ogen kijken terug.

*TJILP*

Een merel, klem achter mijn bank en daar zat hij dus al de hele dag vast. Hoeveel hongerig kindjes waren in de steek gelaten omdat deze mama of papa vast zat in mijn tuin? Ik bied daarom meteen mijn verontschuldigingen aan en schuif de set aan de kant. “Wat doe je hier nou lieverd, heb je ergens pijn?” De merel begint meteen hysterisch rond te fladderen, maar vliegt niet weg.
Hij hupst rond, tjilpt nog wat en gaat vervolgens als kattenvoer zitten wachten. No way dus! Niet in mijn tuin. Ik kwak een hand chiazaad naar haar toe (het enige wat nog enigszins als vogelvoer kan dienen) in de hoop dat dat wat kracht geeft. Deze merel is niet van de superfoods kennelijk, want ze beweegt geen milimeter en kijkt me aan alsof ik niet goed wijs ben. Gezien het feit dat ik op mijn knieën tegen een vogel zit te praten snap ik die gedachte wel. Terwijl ik haar sussend toespreek en volledig verliefd word op mooie bruine ogen, trek ik mijn telefoon uit mijn zak. Ik heb namelijk een missie: dit beestje eindigt niet in een kattenbek.

“Goedenavond dierenambulance, wat kan ik voor u doen?”

Net als ik mijn hele verhaal heb gedaan aan de uiterst lieve jongen aan te telefoon hupst mijn merel weg, de straat in. Ik blaat in de telefoon dat hij niet kan vliegen maar nu toch wegloopt. Hulde voor mijn gesprekspartner die niet alleen rustig blijft onder mijn hysterische relaas, maar het ook nog volkomen normaal vindt dat ik bel.

“Ik denk dat hij in shock was van het klem zitten en gewoon even op adem moest komen. Als hij geen zichtbare gebreken heeft, dan regelt de natuur het wel”, zegt hij sussend. Dat geloof ik dan maar. Ik zwaai nog even en terwijl er een kudde musjes zich tegoed doet aan het chiazaad neemt mijn merel met een luide *tjilp* afscheid van me.

Ik hoop maar dat hij heel snel wegvliegt. Ik heb mijn best gedaan. Maar helemaal gerust ben ik er niet op….

 

Marga, 27 juni 2016

Geplaatst in Divers

Te Koop: Nieuwe toekomst

Welkom! Leuk dat mijn huis je aanspreekt en je de moeite hebt genomen om meer informatie te krijgen. De makelaar kan je alles vertellen over wat er allemaal aan mijn huis is gebeurd en wat de staat van het onderhoud is. Nuttig, maar niet het allerbelangrijkste. Als je jezelf  al in een huis ziet wonen, dan maakt het echt niet uit of de kleuren van de muren je smaak zijn. Ik hoop dat je net zo verliefd wordt op het huis en op de plek als ik toen ik het kocht.

Al vanaf het eerste moment dat ik de straat in reed en de ruimte en het groen zag, was ik verkocht. De koop was dan ook binnen een week gesloten. Het stond al leeg, dus met elke kwaststreek en elk stuk vloer gaf ik het huis een stukje ziel terug. Van de tuin tot de zolder, alles heeft een beetje liefde en warmte gekregen. Dat laatste letterlijk want de complete CV-installatie is nieuw. Hoe fijn en gezellig een gaskachel ook is, de bovenverdieping kreeg ik er niet mee warm. Het huis is nu moderner, maar met respect voor de oude sfeer die ik zo graag wilde bewaren. Dat alles kun je zelf zien als je een afspraak maakt met de makelaar, dus ik wil je graag wat meer vertellen over het wonen aan de Greenterweg.

In de lente, als het groen in de tuinen weer voorzichtig opkomt, zit ik ’s ochtends vaak in de zon op het bankje voor mijn huis. Er is nauwelijks verkeer, dus een heerlijk rustig plekje om de vogeltjes hun nestjes te zien maken bij de overburen in de boom. Ik geniet er altijd van als er weer wat kleur de tuin in kan en de bloemetjes weer bloeien.

In de zomer kan ik al vroeg buiten zitten. Op mijn knusse terras in de achtertuin zit ik uit de wind en volledig vrij. De zon staat tot laat in de tuin, dus na mijn werk kan ik nog heerlijk buiten zitten. Ik heb er lange avonden genoten van een lekkere bbq met vrienden en familie.
Als de bladeren vallen en de dagen weer korter en kouder worden, dan zoek ik de gezelligheid binnen op bij mijn kacheltje. Met de kaarsen aan en de stralingswarmte van de kachel is het heerlijk binnen.

De keuken is klein maar ik heb meer ruimte nooit gemist. Met een kelder en inbouwkast binnen handbereik heb je genoeg ruimte voor je spulletjes. Om lekker te koken heb je geen enorme keuken nodig.

De buurt is prettig en rustig. We overlopen elkaar niet, maar ik weet dat ze er zijn en me helpen als dat nodig is. Mensen letten hier op en zorgen voor elkaar. Een fijn en veilig gevoel.

De buurt is ruim en met veel groen. Je wandelt de straat uit, zo naar de IJssel en de haven. Een heerlijke plek om op een mooie dag te kijken naar de bootjes die voorbij varen.

Ik heb me hier vanaf dag één thuis gevoeld en hier met heel veel plezier gewoond.

Nu wacht voor mij een volgend station. Zoals veel dingen onvoorspelbaar zijn in het leven, kwam ik de liefde van mijn leven tegen in Den Haag. Met pijn in mijn hart verkoop ik daarom mijn huis, op weg naar mijn nieuwe toekomst.

Misschien ligt de jouwe wel hier aan de Greenterweg 20.

Als je een strak en gladgestreken huis wilt hebben, dan kun je beter op zoek gaan naar een nieuwbouwwoning. Maar als je een huis zoekt met de sfeer van een binnenstadwoning, maar met veel ruimte en gratis parkeren voor de deur, dan zou ik zeker even komen kijken. Dat kost tenslotte niks. Je bent van harte welkom!

image

http://www.funda.nl/koop/kampen/huis-49775117-greenterweg-20/

Geplaatst in Divers

Oldtimergeluk

Op Facebook plaatste ik deze week foto’s van mijn verleden. De foto’s moesten minstens 15 jaar oud zijn. Ik begon met wat babykiekjes en ben inmiddels aanbeland bij mijn zestiende levensjaar. Omdat er een mooi verhaal schuilt achter deze foto, giet ik die in een column.

image

Ik groeide op in een klein dorp onder de rook van Zwolle. Vanaf mijn 12e ging ik in Zwolle naar school. Dat betekende elke dag een uur heen en een uur terug fietsen. Afzien was dat vaak, want in weer en wind ploeterde ik mezelf elke dag naar school en naar huis. Groot was dan ook de blijdschap toen mijn zestiende verjaardag in de buurt kwam en daarmee het o zo gewenste nieuwe vervoermiddel; een brommer!

Met een pa die een rasechte oldtimerliefhebber is en die gekte ook op mijn zus en mij heeft overgebracht, kon het niet anders dan dat er in ons huis een oudje zou komen. Het werd een Sparta Lucky uit 1965 waar mijn zus, vier jaar ouder dan ik, eerst nog even op reed. Een legergroen ontzettend onstoer ding was het, maar ik was er dol op. Toen mijn zestiende steeds dichterbij kwam en het moment dat ik eindelijk van het fieten af zou zijn ook, begon het wel te kriebelen. Want een oldtimer oké, maar legergroen? Dan zit je toch voor paal… Smekend vroeg ik mijn pa of hij hem zwart wilde spuiten en natuurlijk wilde hij dat zijn jongste niet ontzeggen. Ik had echter kunnen weten dat het niet zo makkelijk zou gaan, want pa had dan wel twee meiden, we werden niet als mietjes opgevoed. Dat spuiten was prima, maar dan moest ik hem zelf uit elkaar halen en schuren. En zo gebeurde het dat ik koude winteravond na koude winteravond (dat is wat ik me nog goed herinner, dan het ondanks de houtkachel zo gigantisch koud was in de garage) met pa aan het werk was om mijn brommertje spuitklaar te maken en alle chromen onderdelen voor zover mogelijk weer te laten glimmen. De brommer was een beloning, maar wat heb ik genoten van die momenten samen.

Mijn zestiende verjaardag was een feest. Eindelijk brommen! Dat lange stuk langs de Zuiderzeestraatweg en de IJsselbrug vloog ik over. Nou ja vloog.. Het arme ding reed krap 40 en trok zeer langzaam op. Ik werd dan ook regelmatig ingehaald door groepen fietsers die me uitlachten als ik mijn arme brommertje probeerde te helpen door mee te fietsen. Want ja, mijn brommer had nog trappers. In die tijd was het stoer om je brommer aan te rennen, maar daar had ik geen zin in, dus ik startte met de trappers. Best jaloers was ik op mijn vriendin die haar scooter kon starten met een sleutel, maar toch kon die Tupperwarekast niet  op tegen mijn eigen helse machine.

Ik heb er jaren op gereden, zelfs na het halen van mijn autorijbewijs. Mijn blacky heeft daarna nog lang bij mijn ouders in de garage gestaan. Tot er een liefhebber kwam en ik hem toch maar heb verkocht. Voor veel te weinig natuurlijk, want de emotionele waarde was zoveel groter. Ik heb een traantje weggepinkt toen ik hoorde dat hij weg was….

Marga, 20 januari 2016

Geplaatst in Afvallen, Divers

Gewichtbekijkers

Het boek over de  jarenlange strijd tegen mijn iets te aanwezige rondingen kreeg vandaag weer een nieuw hoofdstuk. Via mijn werk kreeg ik de mogelijkheid om, in het kader van ‘een gezonde werknemer is een productieve werknemer’, mee te doen aan een programma van de WeightWatchers. Eigenlijk ben ik heel erg tegen het tellen van punten, constant bezig zijn met je voeding en, blegh, groepsactiviteiten, maar gezien het feit dat ik voldoende sport, gezond denk te eten en de weegschaal desondanks al jaren hetzelfde aangeeft heb ik me toch maar aangemeld. Het eerste weegmoment hing als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd en niet eens zozeer vanwege de cijfers, want die ken ik wel van de weegschaal thuis. Nee, ik had letterlijk nachtmerries van een publiek weegmoment waarbij er een rode zwaailamp aangaat op het moment dat ik de weegschaal bestijg en mijn gewicht in  knipperende neonletters de organisatie in geslingerd wordt met geschokte gezichten (zoveel?!) en opgeluchte gezichten (dan valt het bij mij nog mee) tot gevolg.

Ik kwam vandaag dus behoorlijk nerveus de vergaderzaal in waar ik een heleboel bekende gezichten spotte en ik natuurlijk meteen keek of ik niet de dikste was. Macht der gewoonte, sorry. Na het invullen van mijn aanmelding was het moment suprême aangebroken. Heel slim had ik mijn zwaarste kleding aangetrokken, want dan kan het volgende week alleen maar meevallen nietwaar? En uggs wegen tenslotte toch al gauw een kilo of 10. 😉 De weegschaal was godzijdank verbonden aan een los kastje waardoor alleen mevrouw afvalgoeroe en ik de schade konden zien. Mevrouw verblikte of verbloosde niet en vroeg hoeveel ik wilde afvallen. Giechelig zei ik dat dertig mooi zou zijn, maar dat ik het eerst maar bij een kilootje of tien zou houden.  Het moet tenslotte wel haalbaar zijn in dertien weken. “Goed dat je er bent”, zei mevrouw WW vriendelijk en mijn PMS alterego wilde al bijna naar haar uithalen. “Goed? Hoezo goed? Is er iets mis met te dik zijn dan? Ben ik soms niet goed genoeg?” Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat ze het echt vriendelijk bedoelde en dezelfde woorden zei tegen de anderen in de rij. Zelfs de mensen waarvan ik me afvroeg wat ze in vredesnaam wilde afvallen. Maargoed, ieder zijn wensen.

Na wat motiverende tjakkapresentaties en een vragenrondje konden we gaan. 

Het programma van de WW komt neer neer op het eten van een maximaal aantal punten per dag en die moeten aan het eind van de dag ook echt op zijn. Ik ben een slechte eter, dus ik zag mezelf al aan het eind van de dag een paar komkommers wegnassen om voldoende binnen te krijgen. Vol goede moed vulde ik alvast het ontbijt van die ochtend en de lunch in in de bijbehorende app. Wait what?! Met mijn volle havermoutkwark, banaan en wrap met kaas en rucola was ik al door mijn dagtotaal van de punten heen. Ok, volle kwark kost meer punten dan magere maar mijn trainer heeft me op het hart gedrukt om vooral zoveel mogelijk volvette producten te eten, omdat dat zoveel gezonder is dan al die lightrommel. Leuk, maar dat betekent dat ik de rest van mijn leven de komende dertien weken het avondeten wel kan vergeten.

Dat wordt dus een flinke studie de komende tijd. En terwijl de moed me in de schoenen zakt, sluimert er toch ook ergens een beetje hoop. Zou dit me dan eindelijk gaan helpen?

image

Marga, 19 januari 2016

Geplaatst in Afscheid, Divers, Paulien

Stilte

“Ik hoop je snel weer te zien meid.”
“Ik jou ook lieverd…”

Ik zag je vandaag. Maar jij mij niet. Je was stil, zo stil. Ver weg en tegelijkertijd, in alles voelbaar, heel dichtbij…

Ons contact bestond de laatste maanden uit wekelijkse berichtjes. Op het laatst reageerde je niet meer, maar ik weet dat je ze las. Het voelde fijn dat ik op afstand toch dichtbij je kon zijn. En je kon steunen in deze lange en ongelijke strijd.
Gestreden heb je, tot je laatste adem en ik ben ongekend trots op jou en de mensen om je heen die jou tot de laatste seconde gedragen hebben naar een ander leven.

Vandaag zou ik met jou en andere vriendinnen een kop thee doen en je leven vieren. Herinneringen ophalen, lachen en stiekem ook een beetje afscheid van je nemen. Ik wilde je ontzettend graag nog even knuffelen. Helaas is ons dat niet meer gegeven.

Al was het heel anders dan gepland, ik was toch bij je vandaag lieverd. Ik hield je veel te koude hand vast en heb je in gedachten alles verteld wat ik je nog wilde zeggen. Ik hoop dat je weet dat ik er was…

Vandaag is mijn kijk op het leven en de dood voorgoed veranderd.

Vandaag heeft mij voorgoed veranderd…

Heb het goed daar lieve P. Je pijn is voorbij. Dat is een troost voor alle mensen die van je hielden..

“The hardest thing in life is letting go because you have to.”

1978-2015

 

~Marga, 2 november 2015~

Geplaatst in Afscheid, Divers

Onschuld

Gisteren liep ik met mijn kleine grote man in de stad. We wandelden, met de bioscoopkaartjes al in onze zak, wat doelloos rond om de tijd te doden. Voor ons liep een klein jongetje. Blij en enthousiast wees hij naar alle bomen. “Kijk eens mama, dat is een hele grote!” Ik glimlachte naar Thomas en dacht: wat heerlijk toch die kinderlijke onbezorgdheid.
Het duurde maar zo kort, de jaren waarin je nog geen weet had van de grote boze wereld om je heen. Je wereld was veilig en gelukkig. Dood, angst en pijn waren nog ver weg.

Inmiddels ben jij al wijzer dan me lief is. Je weet al dat liefde oneindig groot kan zijn, maar niet groot genoeg of juist wel te groot om een gezin te kunnen blijven. Je weet dat mensen soms genoeg hebben van dit leven en er zelf voor kiezen om eruit te stappen. Je weet dat er ergens een mama ligt te vechten voor haar leven om zo lang mogelijk bij haar jongens te kunnen blijven. Sinds je deze vakantie met opa en oma naar kamp Vught bent geweest houden de gruwelen uit de oorlog je uit je slaap. En je weet nu helaas ook wat het is om een leeftijdsgenoot en vriend te verliezen. Een stom ongeluk maakte een eind aan het veel te korte leven van je BMX-maatje en ik hield vannacht een oneindig verdrietig mannetje in mijn armen. Een stom ongeluk dat vele levens overhoop gooide, zo ook in onze familie. Geen woorden hebben we. Verslagen en intens verdrietig. Onze gedachten zijn bij hen en we kunnen alleen maar hopen dat de tijd hun wonden zal helen.

We branden straks bij oma thuis twee kaarsjes. Voor allebei de jongens en alle andere betrokkenen.

En ik rouw… om weer een stukje verloren onschuld.

Rust zacht.

 

~Marga, 23 oktober 2015~